in de platenwinkel

Jolie: Heeft u ook de nieuwe cd van Eleni Mandell, ik kan hem niet vinden.
Man achter de toonbank: Ja hoor, die heb ik wel, maar die is uitverkocht.

schoffies 2

Ik fietste vanmiddag onderweg naar huis eerst even langs de natuurwinkel voor het groentenabonnement. Blijkbaar lang geleden dat ik dat heb gedaan want ik kreeg het voor elkaar te verdwalen in oud zuid. Of misschien was het wel weer een andere opbreking. Maar goed ik fietste ook langs de schoffies-auto, een auto met vier plastic reigers op het dak. Leuk
gemaakt en beschilderd. Hoe zou het trouwens met de reiger van Herman zijn?

rat

Ik liep vanochtend door de Zeilstraat en zag daar ineens een rat op straat scharrelen. Ik was zo verbaasd dat ik even moest nadenken over waar ik nu naar stond te kijken. Hij liep langs de muur en school snel een afvoer in. stadse beesten dus.

bobbob

L. aan de telefoon over de nieuwe sportschoenen van zijn broer:
"Dus er zit een soort bobbob in, ik bedoel tomtom"

staartmees

Ik zag vandaag voor het eerst in de boom voor het raam van de woonkamer een staartmees. Ik heb er al vaak pimpelmezen gezien, koolmezen, boomkruipers, duiven en vlaamse gaaien, maar voor mij was dit de eerste keer dat ik er een staartmees zag. Ik werd er helemaal blij van.

planningsloze dagen

Er is altijd zoveel te doen, en zo weinig tijd om het allemaal te doen. Een week heeft wel veel uren, maar als je daarvan een groot deel werkt, een nog groter deel slaapt, een veel tijd kwijt bent aan alle dagelijkse dingen dan blijft er niet zo heel veel over. Of misschien wel, maar wat ik allemaal zou willen doen past daar gewoon niet in. Er zijn zoveel boeken die ik nog wil lezen, mensen die ik wil spreken en wil zien, plekken waar ik naartoe zou willen, dingen die ik wil opschrijven. Ik wil vaker zwemmen en sporten, gewoon doelloos een beetje rondlopen. Misschien is dat meer mijn probleem, ik ben na tien jaar een echte planner geworden en heb altijd uren en tijden in mijn hoofd die mijn dagen bepalen, en dat is soms heel benauwend. Misschien moet ik voor mezelf meer planningsloze dagen instellen.

het zuiden

Ik was weer in het zuiden, in het verre zuiden. Het tweede seizoen aan het werk op het schip als gids. Het is wel vreemd dat het bijna gewoon voelt. Het is leuk om op Antarctica aan te komen, de plaatsen te herkennen, precies te weten wat je waar kunt vinden. En het is ook heel leuk om daar bekenden te zien, mensen die ik vorig jaar heb leren kennen en die ook weer terug zijn voor het zomerseizoen. Het is grappig om kennissen zo ver weg te hebben en daar ervaringen mee te delen.

Wat enorm overweldigend blijft zijn de landschappen. De hoge witte bergen, de rotsformaties de ijsbergen die overal om je heen drijven. En dan is er het altijd wisselende licht op al die landschappen die het veel meer kleur geven dan je wellicht zou verwachten. Je ziet wit en alle tinten blauw, maar ook roze en rood licht daaroverheen. En het licht wisselt altijd weer, het is ongelooflijk mooi en vijf minuten later is het totaal anders maar net zo mooi. Dat is wat
verbazingwekkend blijft. Je kunt het niet op een foto vastleggen of omschrijven, je kunt het alleen maar bekijken en opslaan in je geheugen.

En dan zijn er de dieren. Als je ergens bij een kolonie staat zie je pinguins om je heen zonder dat daar een grappig muziekje aan te pas komt. Dit zijn kleine, stoere vogels die elke dag weer moeten zien te overleven. Van hun eigen overleven hangt ook het overleven van hun jongen af. Ze lopen en zwemmen lange afstanden om hun jongen van voedsel te voorzien en dat gaat vaak allemaal maar net goed. Het is ook een echte gemeenschap, met allerlei onderlinge verbanden
en conflicten. Als je de tijd neemt even ergens te gaan zitten en alleen maar te gaan zitten dan zie je van alles voor je ogen gebeuren. De begroeting van de partner die met voedsel terugkeert op het nest, het bedelen van de jongen, de nieuwsgierigheid van de jongen, maar ook het wegjagen van de kleine die per ongeluk een ander nest in dwaalt.

Deze keer heb ik ook prachtig walvissen kunnen bekijken, bultruggen die aan het eten waren. Het lukte de kapitein het schip redelijk bij de dieren in de buurt te houden zodat we een uur lang konden bekijken hoe ze aan het jagen en eten waren. Ze blazen een visnet van luchtbubbels het water in om het krill bijeen te drijven. Vervolgens pakken ze dan in één keer een hele bek vol met die kleine beestjes. Ze waren met z'n tweeën aan het jagen, dus keer op keer kwamen die
enorme bekken boven het water uit. Ook weer beelden die je bijblijven.

Mensen vragen dan hoeveel foto's je hebt gemaakt. Van mijn totale acht weken zijn dat er precies 954, dat zie je makkelijk met zo'n digitale camera. Maar uiteindelijk zijn het vooral beelden die in je hoofd blijven zitten, daar heb je geen camera voor nodig.

Crazy Horses

Vandaag in de kleedkamer van het zwembad hoorde ik ineens "Crazy Horses" door de luidsprekers. Dat brengt heel wat herinneringen naar boven, vooral herinneringen die me blij maken.

schoffies

Amsterdamse reigers zijn schoffies, volgens de film, en dat zijn ze misschien ook wel, of dat hebben wij van hen gemaakt. Het is een leuke documentaire over de reigers van Amsterdam en een paar mensen die een meer dan gemiddelde interesse hebben in de vogels. Het verbaast me dan wel hoe ver die interesse en betrokkenheid kan gaan, dat zegt ook meer over de mensen dan over de vogels. Er zijn veel eenzame mensen op deze wereld en in deze stad, terwijl er toch
zoveel mensen zijn.

Aswoensdag

Ik ben niet zo van het carnaval vieren, maar voor mij heeft de vastentijd wel een bijzondere betekenis. Ik heb een paar jaar ook aan vasten gedaan, eigenlijk geïnspireerd door een collega van mij. Hij was een bijzondere man waar ik veel van geleerd heb op veel manieren. Hij heette Boudewijn en was met alles wat hij deed zeer gedreven, met zijn werk, zijn golf, en zijn muziek. Hij had zijn eigen manier om te vasten, een strakke lijst met wat je nou precies mag eten tussen aswoensdag en pasen, en dat was niet veel, voorschriften over roken, drinken en bewegen. Hij had zijn eigen redenen om te vasten, voor hemzelf om niet te zwaar te worden, maar ook om af en toe even wat meer na te denken over de overdaad en onze manier van leven. Ruim 6 weken vasten betekent dat je je eetgewoonten verandert en dat blijft ook na het vasten zo. Tegen het eind van de vasten was hij altijd bleek en dun, en vaak ook een beetje chagrijnig. Ik bewonderde hem wel altijd om zijn volhardendheid. Ik heb een paar keer met hem meegedaan en vond dat ook wel bijzonder.

Hij was niet altijd makkelijk te benaderen, maar vaak juist ook weer heel open. Hij heeft me met veel dingen in het werk geholpen. Ik ben ook een paar keer met hem op stap geweest omdat we samen aan een project werkten. Ik werkte toen nog veel voor de verschillende Nederlandse luchthavens, dus we gingen naar Schiphol, naar Eindhoven en naar Groningen. Dat laatste staat me nog het beste bij omdat we twee dagen woningen gingen tellen in de omgeving van Eelde. Ik vind het nog steeds heel bijzonder dat ik twee dagen met Boudewijn op stap ben geweest.
Een enkele keer ontmoette ik de Boudewijn die niet aan het werk was. Dat was in Groningen, toen we samen gingen eten en praatten over persoonlijke dingen. En dat was ook op de Parade in Amsterdam, waar hij trombone speelde met de Nazaten van Prins Hendrik. Hij deed dat zoals hij alles deed, met volle overgave.

Boudewijn was ook een man met een "zwarte draad" in zijn leven, en er kwam een moment dat hij het leven niet meer aankon. Hij heeft het toen ook zelf beëindigd, veel te jong. Ik heb er op een vreemde manier altijd vrede mee gehad en ik had tot het laatst goed contact met hem, hoewel ik al ergens anders werkte. Hij heeft misschien te kort geleefd, maar wel altijd met volle overgave en overtuiging in alles wat hij deed. Ik heb nooit anders gekund dan zijn keuze respecteren, hoezeer ik hem ook af en toe nog mis.

alweer Dixi

Ik had laatst niet goed gekeken, de Dixi op de Nieuwe Prinsengracht staat er nog, hij had zich alleen verstopt achter een lantaarnpaal. Nu is het werk opgeleverd, maar staat daar zelfs alleen nog maar die eenzame Dixi, met op enige afstand de keet. En er staat nu een Dixi op de Prinsengracht, tegenover de Leidsekruisstraat. Als je er een beetje op let staan er toch wel veel in de stad.

fietsje

Ik heb een nieuwe fiets gekocht en dat is toch wel erg wennen. Ik had een oude stadsfiets, herenmodel, waar ik al tien jaar op reed en die ook steeds weer andere gebreken vertoonde. Dan rammelde dit weer, dan werkte dat niet meer, dan liep er weer iets anders vast. Dus wel eens tijd voor iets nieuws.

Nu heb ik een mooie nieuwe, tweedehands, fiets. Hij doet het goed en hij glimt. Ik voel me er toch een beetje ongemakkelijk bij, zo'n mooie fiets midden in de stad is vreemd. Hij fietst wel goed, maar eigenlijk in de tweede versnelling net niet snel genoeg en de derde versnelling trapt heel zwaar. Dan ben je toch weer even gehecht aan je oude fietsje. Maar het fietsje went wel snel, en ik fiets nu al weer vaker in de derde versnelling.

Voordeel van deze fiets is dat het een damesmodel is. Het wordt dus iets makkelijker om ook eens met een rok aan te fietsen. Nu moet het alleen nog wat droger worden.

per ongeluk

Ik kwam eigenlijk bijna per ongeluk terecht bij een groots concert van I.O.S. Ik moet bekennen dat ik eigenlijk nog nooit van de band had gehoord, maar het schijnt een redelijk grote, populaire Nederlandse band te zijn. Dus vierden ze hun tienjarig bestaan met een groot concert in de Heineken Music Hall. Eigenlijk kwam ik voor Stevie Ann, het voorprogramma. Ik had haar eerder zien spelen deze zomer in het Vondelpark, wel een leuk concert toen, maar gisteravond maakte ze meer indruk. Ze had deze keer een band bij zich en het klonk wel goed allemaal.

Maar goed, als je er dan toch bent kun je natuurlijk ook wel blijven voor het hoofdprogramma. Heel bijzonder. Ik kende de band niet en kon me er dus ook niet heel veel bij voorstellen. Er sprong een groep mannen in witte pakken onder luid gejuich het toneel op, en er bekroop me een vreemd gevoel. Natuurlijk gebeurt het allemaal op een podium en kijk je naar een voorstelling, maar ik heb nog nooit bij een band zo'n gevoel gehad of ik naar een toneelstuk zat te kijken, of alles gerepeteerd was en er weinig spontaans bij zat. Misschien was dat ook omdat ik helemaal vooraan bij het podium zat, voor het dranghek. Ik stond niet tussen de enthousiaste fans, maar zat tussen de fotografen, de regelaars, de cameramensen, de mensen van de bewaking die vooral met hun werk bezig waren. Dan kijk je ook met andere ogen. Zo dichtbij kun je ook de gezichten goed zien, en dat maakte me allemaal niet heel enthousiast.

Het was een vreemde ervaring om eigenlijk als buitenstaander op het feestje van iemand anders te zijn. Er werd wel heel hard meegezongen met allerlei nummers die ik totaal niet kende, en de fans waren heel enthousiast. Ik voelde me echter totaal niet betrokken maar was vooral bezig met alle randverschijnselen. Wat ik nog wel leuk vond was het verrassingsoptreden van Thé Lau. Bij hem had ik het gevoel dat ik naar iets echts zat te kijken.

beeldverhaal 2

Ik fiets naar mijn werk en ergens middenop een riooldeksel staat een eenzaam kinderschoentje. Hoe komt dat daar nou weer terecht?

ziekenhuis

Soms lukt het je een situatie van buitenaf te bekijken en soms overkomt het je. Het gebeurde me zondagmiddag, op bezoek in het ziekenhuis. We waren op bezoek bij mijn tante, maar die had teveel bezoek, dus of we elkaar wat af konden wisselen. Geen probleem. Dus in plaats van op de gang te gaan zitten wachten even op zoek naar iemand die nooit bezoek kreeg. Dat is niet zo moeilijk in zo'n groot ziekenhuis, er zijn veel mensen die weinig of geen bezoek krijgen.

We kwamen terecht in een kamertje bij een meneer die wat overrompeld leek door die twee mensen aan zijn bed. Wie waren dat nou weer, en wat kwamen ze doen? Het is waarschijnlijk niet zo gebruikelijk zomaar bij iemand op bezoek te gaan. Het werd dan ook een vreemd gesprek. Ik had de hele tijd wel het gevoel of ik van buitenaf het kamertje in keek en er niet echt was. Ik zag alleen die wat verbaasde man met zijn vage bezoekers in een wit en kaal ziekenhuiskamertje.

natte voeten

Gisteravond was ik bij een lezing over vogels. De lezing zelf was leuk, veel mooie plaatjes van Nederlandse vogels. De reis ernaartoe en terug naar huis verliep niet helemaal zonder problemen. Op de heenweg regende het. Toen ik mijn voordeur uitstapte leek het mee te vallen, maar al snel was ik heel nat. Natte sokken, natte schoenen, natte knieën onder mijn regenbroek, natte schouders onder mijn regenjas. En hele natte haren en een hele natte bril. Dat fietst niet heel fijn, als je niet weet waar je naartoe gaat. En het voelt ook wat nattig, twee uur op je stoeltje.

Toen de lezing was afgelopen wilde ik naar huis, en hoera, het was droog. Helaas had de beheerder van het park waar de lezing werd gehouden niet zo goed opgelet en had hij vast de hekken dichtgedaan zodat we er niet uit konden. Het duurde wel even voor ik uiteindelijk ook echt naar huis kon fietsen. Je moet er wat voor over hebben om mooie vogels te zien...

weg

De Dixi is weg van de Nieuwe Prinsengracht, maar de mannen zijn nog steeds aan het werk. Gaat hier iets niet goed?

Sommige dingen wil je gewoon niet weten.

van dwergoeistiti's

We hebben ooit ons buurmeisje meegenomen naar Naturalis. Ze was toen een jaar of tien. Ik weet niet meer waarom, maar op een bepaald moment ging het gesprek over de Dwergoeistiti. Ik had daar nog nooit van gehoord, maar zij praatte erover of ze die dagelijks tegenkwam. We zaten in de trein met een ons verder onbekende vrouw, en we
daagden ons buurmeisje uit aan haar te vragen of zij weleens had gehoord van een Dwergoeistiti. En heel toevallig had die mevrouw daar wel van gehoord, ja. Volgens mij de enige persoon in die hele trein, maar het was wel erg grappig.



Gisteren in Artis zag ik er een paar live, echte Dwergoeistities. Het kleinste aapje, en inderdaad superklein, ze zijn nog geen 20 cm lang en wegen maar ongeveer een ons. Maar wel met hele intelligente oogjes, die mij goed in de gaten hielden. Heel mooi.

Het was voor mij ook een beetje vogeldag daar gisteren. Ik heb de pelikanen mooi kunnen zien. Ik had me nooit gerealiseerd hoe mooi gekleurd die zijn, vooral de snavels.



En de Kookaburra was net gevoerd. Hij bleef een hele tijd met zijn prooi zitten en keek een beetje rond. Hij heeft wel een venijnige blik in zijn ogen.



En wat altijd grappig is zijn de wilde vogels die goed gebruik maken van alles wat de dierentuin te bieden heeft. In het vogelhuis zitten volop mussen in de hokken van de tropische vogels, vooral net na het voeren. Alleen zitten ze dan weer niet bij de incasterns, die visjes eten. Als de vogels buiten, de pelikanen en aalscholvers
bijvoorbeeld, worden gevoerd zit het daar ook weer vol met meeuwen en reigers die een visje meepikken. Deze reiger zat boven mij in de boom. Hij kon mij van bovenaf mooi in de gaten houden met zijn ogen naar beneden gedraaid. Het laatste beeld dat sommige vissen en kikkers ooit zullen zien...



En dan nog een mooi, jong beverratje. Deze dieren zijn enorm vlug in het water, heel grappig om te zien, maar deze kleine was nog wel heel erg licht.

Babel

Ik ben een groot fan van Alex Jennings, een fantastische maar zwaar ondergewaardeerde Engelse acteur. Ik zag zijn naam terug in de lijst van acteurs die meededen aan de film "Babel", dus ik ben daarnaartoe gegaan. Helaas, Jennings is slechts een paar seconden te zien, in een drukke scene, en zegt geen woord. Eigenlijk meer figurant dan acteur, heel jammer. Dat lot was trouwens ook andere geweldige Engelse acteurs als Harriet Walter en Michael Maloney beschoren. Het waren toch wel vooral Brad Pitt en Cate Blanchett. Maar goed, dit is eigenlijk mijn enige
klacht over de film.

Ik had de recensies al gelezen, en het idee gekregen dat deze film sowieso de moeite waard zou zijn, en dat was hij ook. Een mooi verhaal, of eigenlijk vier verhalen die door elkaar heen lopen, spelend op vier plekken, met vier sets personages. Een Mexicaanse vrouw die illegaal in Amerika voor twee jonge kinderen zorgt en die de bruiloft van haar zoon in Mexico bijwoont. Een Amerikaans stel, de ouders van de kinderen, op vakantie in Marokko. Twee Marokkaanse jongetjes die spelen met een geweer en de Amerikaanse vrouw verwonden. En dan nog het Japanse tienermeisje en haar vader. De verhalen hebben allemaal met elkaar te maken, al is de draad soms dun. Maar het zijn allemaal mooie en meeslepende verhalen, mooi gespeeld en gefilmd. Het is een film waar je bij moet opletten, maar die ook je aandacht vasthoudt. Er gebeurt veel, maar niets is overbodig. De regisseur speelt met de tijd en met de
mensen en de locaties, maar dat doet hij knap en het klopt.

wat mij alleen verbaasde was de kogel waar het verhaal mee begint. Volgens mij kwam die van de verkeerde kant. Of heb ik toch even niet op zitten letten?

Alleen wel jammer, bij de ingang van de bioscoop stond een bordje dat je je voor films voor boven de 16 moest legitimeren. Ik was heel benieuwd, maar werd zwaar teleurgesteld. Ik hoefde mijn rijbewijs niet te laten zien.

beeldverhaal

Weer zo'n beeld waar je het verhaal bij wilt bedenken. Middendoor de Leidsestraat op een grijze, natte dag met veel treurige gezichten ineens een meisje dat een enorme bos bloemen en twee flessen champagne omarmt. Ze heeft een grote glimlach op haar gezicht en stapt resoluut door. Ik word er helemaal vrolijk van, en ben benieuwd waar ze naartoe gaat.