MP3-speler

Sinds kort heb ik ook een mp3-speler. Ik had er lang over nagedacht, besloten dat ik er toch wel graag één wilde hebben en kreeg toen een veel mooiere nog voor mijn verjaardag. Ik ben er heel blij mee. Het is wel een beetje een vreemd ding. Ik wilde wel een muziekspelertje om bijvoorbeeld in huis op andere plekken dan de woonkamer naar mijn eigen muziek te kunnen luisteren, of als ik langere tijd in de trein zit. Dat zal niet heel vaak zijn, maar soms is het toch wel leuk.

Vorige week had ik hem even aangezet toen ik door de stad liep en dat vond ik eigenlijk heel bizar. Normaal loop je door de stad en hoor je ook de geluiden van de stad. De mensen, de auto's, de trams, flarden muziek uit winkels en daardoor voel je je deel van de stad. Nu was ik in twee werelden tegelijk. Ik liep door de stad, maar tegelijk was daar de muziek die weer op een heel andere manier mijn aandacht vroeg en dat vond ik heel vermoeiend en het maakte ook eenzaam. Alsof je in een wereld liep waar je geen deel van uitmaakte. Soms is het juist leuk om het leven om je heen te horen, of om door het park te lopen of te fietsen of op de begraafplaats te zitten en haast niets te horen. De vogels, het ruisen van de bomen en het vallen van de regen.

Het is een beetje als in de auto zitten. Ik heb altijd het gevoel dat je in een auto, zeker als je alleen in een auto zit, geïsoleerd bent van de wereld. Je hebt geen contact met wat er in de wereld om je heen gebeurt, of je ervaring is eigenlijk eendimensionaal. Je kunt dingen zien, misschien ook wel iets horen, maar je voelt de wind niet, je ruikt niets en er zit altijd een wand tussen jou en wat er om je heen gebeurt. Dat gevoel had ik ook met de mp3-speler.

Andersom geldt het eigenlijk ook. Ik heb op mijn speler muziek gezet waar ik heel graag naar luister, de dingen die ik mooi vind en als ik rondloop kan ik de muziek niet de aandacht geven die ik zou willen. Ik kan wel thuis zitten, of iets doen, en tegelijk naar muziek luisteren, maar buiten zijn er te veel andere indrukken en kan ik het allemaal niet meer opnemen.

Ik moet wel zeggen dat ik vrijdagmiddag in de trein blij was met mijn muziekspeler. De mensen naast mij waren in een zeer druk en ook wel intrigerend gesprek verwikkeld, maar ik had al mijn aandacht nodig om iets te lezen. De muziek heeft me toen aardig vooruit geholpen. Dus soms is het wel heel leuk.

Trouwens, dat gesprek in de trein was ook wel heel erg intrigerend. Een moeder en een zoon die allebei hun eigen gesprek voerden met elkaar, maar eigenlijk helemaal niet met elkaar praatten. Je kunt dus ook los van de wereld om je heen staan als je helemaal geen muziek op je oren hebt.

in de auto

G.: Vroeger aten we zes dagen per week aardappelen.
L.: En wat at je dan de zevende dag?
G.: Friet.

Spinvis

Ik zag gisteren een interview met Spinvis, en dat was heel grappig. Ik ken de naam al heel lang, maar kon me er niet zo veel bij voorstellen. Hij speelde een liedje over zwemmen en dat vond ik heel leuk. Ik was net wezen zwemmen, dus misschien was dat een deel van de reden. "Ik wil alleen maar zwemmen", klinkt dan wel leuk. Vandaag was het trouwens heerlijk rustig in het zwembad en ik kon zwemmen zonder na te denken. Dus echt alleen maar zwemmen. Ik heb bijna een uur zo baantjes getrokken en dat blijft gewoon heerlijk.

Journaal

Een alarmerend papegaai klinkt als een schreeuwend kind en dat leidt ertoe dat bejaarden in de omgeving de politie waarschuwen omdat zij denken dat een kind mishandeld wordt. Item in het acht-uur journaal. De papegaai kan allerlei geluiden maken en laat dat ook zien en horen voor de camera. Sacha de Boer sluit het item af: "En hij kan ook nog een deurbel nadoen". Met een stalen gezicht.

Trouwens, de tekst bij de Peter van Straaten in het Parool vandaag is ook van Sacha de Boer. Dezelfde?

rode broek

Ik las dit weekend in de Volkskrant een stuk over oudere mannen en rode broeken. Veertigers en vijftigers die als laatst uitspatting nog ineens een rode broek moeten aanschaffen. En nu zie ik ze ineens overal. Ik was zaterdag een beetje per ongeluk verzeild geraakt in het Concertgebouw en vlakbij mij ging er één zitten. Waarschijnlijk was het me niet eens zo opgevallen als ik het stukje niet had gelezen, maar nu vond ik het wel grappig om te zien. De man leek me wel een typisch voorbeeld. Er is ook zo'n damesclub die volgens mij rode hoeden dragen om te laten zien dat ze nog van het leven genieten, en dat ze ook iets gedurfds willen doen. Maar volgens mij blijven het wel echt dames....

dwarsdoorsnede

Ik ben gisteren met de trein van Amsterdam naar Eindhoven gereisd. Ik doe dat wel vaker, net zoals ik af en toe van Amsterdam naar Leeuwarden trein. Het zijn wel bijzondere stukken. Ik heb dan het gevoel dat ik een soort dwarsdoorsnede zie van het land. Je begint in de drukke stad, een stukje Amsterdam dat je straat voor straat herkent, waar je weleens fietst of loopt. De Albert Heijn waar je af en toe boodschappen doet. Dan krijg je het groene land tussen Amsterdam en Utrecht, ook een plek waar je af en toe fietst. En dan kom je weer bij de stad, de bedrijventerreinen, de opslagplaatsen en de industrieterreinen. Het chinese hotel bij Breukelen dat is ingebouwd door een soort lelijk opslaggebied. Echt de lelijkste stukken Nederland met heel veel troep.

Maar na Utrecht krijg je dan de gebieden rondom de grote rivieren, die prachtige stukken open land waar je altijd veel vogels ziet en volop groen. Ik krijg altijd de neiging om maar gewoon uit te stappen en daar te gaan wandelen. Het ziet er wel altijd aardig ontoegankelijk uit, dus of je er echt kunt wandelen betwijfel ik, het is er wel heel mooi. Daar moeten zoveel vogels zitten.

En dan ga je weer richting de bewoonde wereld, meer opslag en bedrijventerreinen. De spoortunnel bij Best. Op het traject zit je ook af en toe tussen geluidsschermen en hoge aarden wallen waardoor je helemaal niets meer van het landschap ziet maar domweg opgesloten bent. Het is misschien goed dat de trein meer onder de grond gaat, maar je mist ook veel moois onderweg.

op de begraafplaats

Vandaag weer even naar Huis te Vraag, deze keer de camera mee. Het is moeilijk om de sfeer van de plek vast te leggen, de rust midden in de stad, het groen, de frisse lucht en de kleine geluiden in de stilte. Het blijft een mooie combinatie van de stenen en de geschiedenissen die je daarop kunt lezen, en alle planten, struiken en bomen er omheen. Soms zitten er heel veel vlinders, zoals nu in de warmte, en tussen alle bomen en struiken ook heel veel spinnen en spinnewebben. De rust en de sfeer zie je niet op de foto, of in elk geval weet ik niet hoe ik die vast moet leggen. Bij sommige foto's waan je je op het platteland ergens, maar als ik iets meer omgeving in het beeld toelaat kun je de stad volop zien, en dan niet het mooiste van de stad. Ik hoop wel dat dit kleine stukje groene stad ook echt bewaard blijft. Het is heel bijzonder.

Artis

Ik ben vandaag de hele dag in de dierentuin geweest. Camera mee, rondlopen, rondkijken en foto's maken. Het was warm en het was wel zeulen met de camera, maar er was wel veel te zien. Ik ben twee keer heel Artis doorgelopen en zag de tweede keer weer andere dingen dan de eerste keer. Ik heb de miereneter gezien die altijd zo mooi te zien is bij TV Noord Holland. Een grappig beest, ook zeer geïnteresseerd in de eenpoot die ik bij me had. Ik heb helaas geen mooie foto kunnen maken, hij kwam te dichtbij. Ook de jonge zebra gezien, die heb ik wel kunnen fotograferen.

Ik wilde gewoon een beetje oefenen met fotograferen. Spelen met instellingen en afstanden, proberen om de steeds bewegende dieren er scherp op te krijgen en er ook nog een aardige compositie van te maken. Ik vind het niet eenvoudig, maar wel leuk om te doen. Sommige foto's vind ik wel leuk geworden, andere zijn niet mooi of saai. En ik merk dat het bij mij vooral veel van hetzelfde is, dus ik moet wat meer oefenen om ook wat meer variatie in de foto's te krijgen.

Het is wel leuk om zo een dag te zwerven en alles te bekijken. De dieren, die op verschillende momenten van de dag zich ook op verschillende manieren laten zien. Maar het is ook leuk om mensen te kijken. Ik zag een ouder stel op een bankje een boterham eten. Er landde even later een mannetje pauw op de leuning van het bankje, maar die mensen keken niet op of om. Heel grappig.

Maaike Hartjes

Ik heb Maaike Hartjes ontdekt, een striptekenares, die hele eenvoudige, maar vooral hele rake stripjes tekent. Ik vond laatst in de trein een NRC Next en daar stond een strip van haar in, die ik heb uitgeknipt omdat ik precies herkende waar het over ging. Fietsen in Amsterdam in het toeristenseizoen. De manier waarop ze dat tekende was erg grappig.

Afgelopen weekend kreeg ik haar twee boekjes, en ik heb ze achter elkaar uitgelezen. En een flink aantal keer hardop gelachen. Maar soms is het ook ontroerend. Het is heel herkenbaar, maar ze geeft af en toe net even een ander perspectief, en haar tekeningen zijn heel leuk. Heel priegelig en simpel, maar wel heel treffend en sprekend. Het is af en toe net of je je eigen leven opgetekend ziet, maar op een
heel grappige manier. Het is knap als je de dingen zo dicht bij huis zo helder kunt weergeven.

dagboek

Ik heb een dagboekje, gewoon zo'n ouderwets papieren ding. Ik neem me steeds voor daar elke dag in te schrijven, ook al heb ik niets interessants te melden, maar het lukt toch niet elke dag. Ik las in het dagboek van Kristien Hemmerechts dat zij ooit
studenten de opdracht gaf elke dag een half uur te schrijven en dat ze dat toen zelf ook is gaan doen. En dat is uiteindelijk een dik boek geworden, dat ik met veel plezier lees. Soms begin ik gewoon te schrijven en dan ga ik maar door, maar soms hou ik midden in een zin op. Of ik schrijf twee zinnen en word afgeleid. En het gaat soms ook over zulke banale dingen.

Ik ben begonnen met een dagboek toen ik een puber was, maar de allereerste heb ik allemaal weggegooid. Ik heb daar nu wel spijt van, ik kan me alle exemplaren nog wel herinneren, en sommige bladzijden staan op mijn netvlies gegrifd. Het zou leuk zijn zulke oude dingen weer eens terug te lezen. Sommige dingen veranderen nooit, andere wel. Ik kan me de overgang tussen een saai, kort registrerend dagboek en een boek voor je eigen gedachten ook nog wel herinneren. Nu vind ik het soms wel weer leuk zo saai en registrend te schrijven omdat dat ook wel weer gedachten losmaakt.

Ik ben ook een grote fan van opschrijfboekjes, notitieboeken, dagboeken. Ik kan in een kantoorvakhandel daar toch wel een hele tijd bij rondkijken. Ik heb er ook nog een aantal liggen voor toekomstige dagboeken, eigenlijk meer dan ik vol zou kunnen
schrijven. Of ik moet nog veel meer gaan schrijven. Maar het is ook wel weer leuk om op de computer te schrijven en er een blog van te maken.

koffielikeur

Van jonge jenever, suiker en koffiebonen kun je een heerlijke koffielikeur maken. Je moet wel even geduld hebben, maar het is wel leuk om te doen. Ik heb ooit het recept met een soort pretpakket gekregen van een jongen voor wie ik concertkaartjes had geregeld, ik heb het bewaard en ik maak de laatste tijd weer regelmatig likeur omdat ik een pakket koffiebonen heb gekregen. Het is supereenvoudig, een kwestie van de ingrediënten in een weckpot gooien, twee maanden laten staan en elke dag schudden, maar toch heeft het wel iets. Ik vind het wel grappig om zo lang op iets te moeten wachten. en het is een lekkere likeur.

herinneringen

Ik ben oude videobanden aan het uitzoeken en dat is eigenlijk heel leuk. Het is leuk om oude favorieten weer te zien, weer even bezig te zijn met je eigen geschiedenis bijna, en om te zien wat je nog steeds boeit en wat je eigenlijk weg gooit. Ik merk dat ik op de oudere banden toch wel dingen heb staan die me nog steeds interesseren. Interviews met schrijfsters als Hella Haasse, Renate Dorrestein en Marguerite Duras. Ik vond documentaires over Greta Garbo, en films met mijn favoriete acteurs. Ik heb net een paar films gekeken met Alan Rickman en ben weer onder de indruk. Mijn favoriet blijft "Truly, Madly, Deeply" omdat die ook ergens over gaat en omdat die over echte mensen gaat. Het is dan ook wel weer leuk om zoiets onzinnigs als "Galaxy Quest" te kijken die nergens over gaat, aan elkaar hangt van de clichés en daardoor weer grappig is. Ik heb ook weer Alex Jennings gekeken en Roger Rees. Fantastische acteurs allemaal.

Nu ben ik begonnen met opnames van het Nederlands Dans Theater, en het lijkt wel of ik 25 jaar terug ben in de tijd. Ik ging voor het eerst naar voorstellingen in 1984 en wat ik tot nu toe heb gekeken is ongeveer uit die periode. Het zijn in elk geval balletten die ik meer dan eens heb gezien en ze zijn nog steeds indrukwekkend. Ik kan nog steeds lachen om de Symfonie in D, en Forgotten Land blijft prachtig. Alle balletten zitten nog goed in mijn hoofd en ik herken heel veel hoewel ik ze lang niet heb gezien.

En soms kom je op de banden dingen tegen die je helemaal vergeten was, oude fragmenten die je niet had opgeschreven. Grappig.

luisteren naar Bettie

Een zonnige zondagmiddag in het Vondelpark gisteren. Bettie serveert speelde, en het was druk, ondanks de hitte. Eén tribune enigszins in de schaduw, de andere in de volle zon. Mijn gezicht heeft de hele avond nagegloeid. Eén toeschouwer had een goede, rustige plek. Het hele concert werd vanaf grote hoogte gadegeslagen door een ooievaar die op een lantaarnpaal was gaan staan. Het harde geluid maakte hem blijkbaar niet uit, wel leidde hij af en toe het publiek af. Mooi gezicht.

Huis te Vraag

Met deze warme dagen kun je heerlijk rustig zitten met een boek in de schaduw op Huis te Vraag. Een mooie begraafplaats midden in Amsterdam. Niet druk, tenminste er zijn niet veel bezoekers. Wel heel veel vlinders, libelles en vogeltjes. Jonge staartmezen, zwartkopjes, groenlingen, winterkoninkjes, fitissen, koolmezen, merels, je ziet en hoort ze allemaal. Het leidt af van je boek, maar dat maakt me niet uit. Je kunt er gewoon een hele tijd zitten, luisteren en om je heen kijken en je wordt er heerlijk rustig van.

barbecue

Lekker warm, zo. Eindelijk is het echt zomer. Het gaat nog wel even duren voor de mensen hier ook vakantie krijgen. Ik sla dit jaar over, of eigenlijk heb in mijn zomervakantie deze winter al gehad. Een dubbele zomer. Ik hoop eind van dit jaar weer een zomer te hebben, naar het zuiden in de winter.

Dit weekend heb ik ook een barbecue gehad, echt zo'n zomeractiviteit die ik als vegetariër meestal wel kan vermijden. Deze keer niet, maar het was ook niet zo'n ramp. Ergens op een boerenerf, tussen boeren en weidevogelbeschermers. En niet te vergeten tussen de zwaluwen, die de hele avond heen en weer schoten. Altijd leuk om te zien. Boerenzwaluwen kunnen knap vliegen, heel hard, maar toch vooral heel erg wendbaar. Zoals ze zo'n schuur induiken is echt fantastisch.

alles anders

Het wordt een tijd van veranderingen op mijn werk. Ik ga weg van het project waar ik nu aan werk en ga andere dingen doen. Wat precies is deels nog wel een beetje vaag. Ik ben niet zo goed met grotere veranderingen, ik heb altijd wat tijd nodig om te wennen.

Bij alle dingen die ik nu doe op het werk moet ik bedenken dat ik over twee weken iets anders doe, en dus alles moet overdragen. Ik moet mijn spullen opruimen en voor mijn opvolgster toegankelijk maken, en als er wordt gepraat over de volgende stappen in het werk, moet ik me realiseren dat het aan haar is daar mee verder te gaan en niet aan mij. Ik vind het op zich niet heel erg, maar het is ook wel weer jammer omdat ik er eigenlijk net weer goed in zit. Nu beginnen ook eigenlijk de spannende tijden.

Ik heb vrij veel overgewerkt de afgelopen weken, dus ik kan de komende weken af en toe een paar uur vrij nemen, dat maakt de druk op de nieuwe projecten even iets minder. Het worden nu toch de rustige vakantieweken. Ik heb ook wel zin om even wat andere dingen te doen dan alleen maar werken. En ik ben benieuwd hoe het zal gaan op mijn nieuwe projecten. Een andere werkplek, werken met andere mensen en de inhoud is ook compleet anders. Kortom, het zal wel even wennen zijn.

eigen weg

Ik fiets naar huis en bedenk me ergens halverwege dat ik een andere route moet nemen omdat ik nog een boodschap moet doen. Ik bedenk waar ik nu af moet slaan, maar even later verander ik van gedachten. Ik moet een latere afslag hebben. Ik fiets verder en denk er verder niet meer over na. Dan realiseer ik me opeens dat ik de eerste afslag heb genomen, die ik eigenlijk niet wilde nemen, en al een eind op weg heb. Ik heb dat automatisch gedaan, maar het voelt ineens vreemd. Ik heb onbewust niet mijn gebruikelijke route genomen, niet de weg die ik eigenlijk wilde gaan, maar de eerste waar ik aan gedacht had. Het voelt een beetje bizar.

in de regen

Zondagmiddag in het Vondelpark. Het regent, een beetje en af en toe een beetje harder. Toch zijn er nog aardig wat mensen in het park om te luisteren naar Stevie Ann, die een half uurtje speelt. Er wordt veel gepraat, mobiel gebeld en rondgekeken.

Ergens achteraan tussen het publiek loopt een meisje van een jaar of twee. Ze heeft een mooie rooie regenjas aan en een blauwe zuidwester op. Ze ziet er prachtig uit. Ze gaat helemaal op in het spel met de plas water op het asfalt. Ze kijkt ernaar, springt erin, probeert het nog een keer maar springt er naast. Dan is het een keer goed raak en zijn haar sokjes in haar sandalen en haar spijkerbroek flink nat. Het deert haar niet en ze springt door. Ze let totaal niet op wat er om haar heen gebeurt maar is alleen maar bezig met dat water in die plas. Het is een mooi gezicht.

Papa staat vlakbij met een paar mensen te praten. Wanneer hij ontdekt wat het meisje aan het doen is moet hij lachen en probeert hij een foto te maken, maar nu ze doorheeft dat er op haar wordt gelet heeft ze er geen zin meer in, en ze gaat rondjes lopen om de plas heen. Een man doet nog voor hoe het werkt en springt ook in de plas, en ze speelt het spel wel mee, maar ze gaat er niet zo in op als in haar eigen spel. Pas wanneer de grote mannen weer aandacht voor elkaar hebben en niet meer voor haar gaat ze door. Tot het droog is en haar mooie kleurige jasje en hoedje af gaan.

waterralletje

Na twee dagen volop rondlopen in de stad vandaag echt naar buiten. Lekker vogeltjes kijken in de Zouweboezem bij Ameide. Niet eens zo ver hiervandaan, en een mooi gebiedje. Afwisselende wandeling en veel vogeltjes. Niet eens zoveel purperreigers, hoewel het gebied daar bekend om is, maar wel blauwborsten, veel zwarte sterns, allerlei rietzangertjes, en een waterral die prachtig te zien was. Ook weer een hele mooie dag, heerlijk zonnig, en goed om te wandelen.

En dan aan het eind van de dag even op een terrasje in een klein dorp aan het witbier. Lekker moe van de zon en het wandelen, onder de parasol, je dorst lessen. Wat kan dat toch lekker zijn.

En als je rond deze tijd in de Betuwe bent dan moet je natuurlijk kersen meenemen. Ze zijn heerlijk.... Ik moet wel even denken aan Alie, onze adoptie-oma die precies twee jaar geleden overleed. Zij ging in deze tijd altijd op bezoek bij haar familie in de Betuwe om kersen te eten. Alie en de kersentijd. Zo denk ik toch nog wel vaak aan haar al met al.

Amsterdam

Ik heb een paar dagen door de stad gezworven om te kijken naar het ontstaan van de stad. Hoe is de stad geworden wat ze is. Een interessante vraag waar je nooit echt een antwoord op kunt geven, de ontwikkeling wordt voor een deel bedacht en gestuurd, maar is ook vaak afhankelijk van toevalligheden. De tijd, de mensen, gebeurtenissen. Het is wel leuk om er af en toe weer eens bij stil te staan. Amsterdam is altijd een havenstad geweest, maar grote delen van de oude havens zijn of worden nu bebouwd en de echte havens zijn verdwenen naar de rand. We proberen vast te houden aan het oude, zelfs het oude terug te halen, maar dat is niet altijd een goed idee.

Ik vond het vooral leuk weer even met de Amsterdamse school bezig te zijn. We waren op plekken waar ik al vaker was, maar met een rondleiding en een toelichting zie je weer net iets meer, en weet je weer waarom het toch bijzondere woningen zijn. De museumwoning in het Schip is erg mooi ingericht, je kunt de bijzonderheden uit het ontwerp zien, toch heel anders dan de seriebouw van tegenwoordig (ja, ja, vroeger was alles nu eenmaal beter...). Het grappige was wel weer dat ik allerlei dingen herkende die wij hier thuis ook hebben en nog steeds gebruiken.

waanzinnig

Ronald Rietveld heeft vandaag de Prix de Rome gewonnen voor een ontwerp voor de herinrichting van een groot deel van IJmuiden. Hij wil daarbij restwarmte gebruiken om het Kennemermeer op te warmen. Het meer kan dan gebruikt worden als hot spring, een plek waar je ook in de winter buiten kunt zwemmen. Ik was sprakeloos toen ik de plannen hoorde. Gelukkig is het alleen een prijsvraag. Als theoretisch ontwerp ziet het er best mooi uit, maar de uitvoering lijkt me vrij desastreus.

leren

Het is de maand van de congressen en de cursussen. Ik heb er elke week minimaal één. Tot nu toe waren ze gelukkig allemaal interessant en de moeite waard, dat is weleens anders. Ik doe deze keer vooral inhoudelijke onderwerpen, niet zo vaag, maar helder en tastbaar. Hoewel, als het gaat over wetgeving is dat nou ook weer niet altijd zo. Vandaag ging het over juridisering van de ruimtelijke sector, klinkt heel vaag, maar is het toch niet. Er ontstonden aardige discussies omdat we hier allemaal mee te maken hebben en ook allemaal blijkbaar tegen dezelfde problemen aan lopen. Geen oplossingen gevonden vandaag, maar in elk geval gemerkt dat we allemaal weten waar het probleem zit en dat we weten waar we over moeten praten. Dat is alweer heel wat tegenwoordig.

Wat ik ook wel grappig vond is dat we voor de gelegenheid in een chique advocatenkantoor zaten. Ik dacht dat wij een mooi kantoor hadden, en dat is het ook wel, maar ik heb nu gezien dat de luxe bij ons wel meevalt, en dat is goed. We zijn tenslotte ambtenaren, we werken met gemeenschapsgeld, en we zitten helemaal niet slecht.

kennis delen

Soms heb je zo'n dag om met veel directe en onbekende collega's vakkennis uit te wisselen. En te netwerken natuurlijk. Ik ben niet zo goed in netwerken, dat heeft me al vaker problemen opgeleverd. Ik ken intussen wel wat mensen, en ik vind het wel leuk die dan even te zien, maar hoe dat verder nou allemaal werkt gaat toch wel langs me heen. Vakkennis uitwisselen vind ik wel leuk, en op zo'n dag hoor je ook vaak veel dingen waar je in de dagelijkse praktijk niet eens zo heel veel mee van doen hebt. Maar het verbreedt je blik wel een beetje. Ik had nu maar eens gekozen voor iets wat ik gewoon leuk vond, groen en natuur in de stad. Daar is nog steeds veel te weinig aandacht voor. Drie leuke presentaties en een korte discussie. Jammer dat er toch weer zo weinig mensen op dit onderwerp af kwamen. Het was ook wel erg moeilijk kiezen tussen alle onderwerpen.

alweer An

An Pierlé in de Melkweg. Weer een prachtig concert. Na afloop, als ik mijn cd laat signeren, vraagt ze of we het nog niet beu zijn haar te zien optreden, maar dat ben ik niet. Elk concert is anders, door de manier waarop ze de nummers speelt en zingt, en ook door haar "kleedje". Gisteravond de mooie Schotse ruit. Hoewel ze tegen het eind van het concert last krijgt van haar stem speelt ze toch twee toegiften voor het enthousiaste publiek. Heel leuk. Sommige nummers zijn zo mooi dat je er kippenvel van krijgt, ook al hoor je ze voor de zoveelste keer. De toelichtingen in mooi vlaams zijn in elk geval vaak weer anders.

De stem van Koen klinkt vaak heel mooi als hij meezingt, hij heeft een hele warme stem, en dat
geeft een nummer echt iets extras. Als ik luister naar "Nobody's Fault" valt me dat altijd weer op. Nu ook weer in "Closing Time". De harmonie tussen de stemmen van An en Koen is vooral erg mooi.

broedtijd

Het is weer broedtijd voor de vogels overal, dus je ziet volwassen vogeltjes doodvermoeid heen en weer vliegen naar nestjes om hun veeleisende jongen te voeden. Bij een ingang van het Amsterdamse bos zit een mooi spechtennest in een wilg. Precies in de oksel van de boom, vlak langs het spoorbaantje. De meeste mensen fietsen of lopen er langs zonder er erg in te hebben dat de beestjes er zitten. Het is leuk om even, onder de beschutting van de struiken en zonder de beestjes te storen, te kijken hoe de kleine wordt gevoerd door de ouder. Het lijkt me wel een eenoudergezin want ik zie alleen het mannetje heen en weer vliegen. Als het soms iets langer duurt voor papa terug is wordt de kleine erg ongeduldig. Hij ziet er niet slecht uit, dus hij krijgt waarschijnlijk voldoende voedsel. Hij wordt vast wel groot zo.

muziek in het park

Het was gistermiddag wel heel erg rustig in het Vondelpark, ook tijdens de Vondelparkconcerten. Er schijnt iets met voetbal te zijn. Ik vind het wel lekker als het niet zo druk is en je gewoon een beetje heen en weer kunt lopen, maar dit was iets te rustig. Voor de zangeressen jammer, die hadden wel een groter publiek verdiend. Marike Jager was de eerste, en het was wel heel stil. Ze heeft een mooie cd gemaakt, en ze gaf ook een mooi optreden, maar helaas voor heel weinig mensen. Ik vond het in elk geval erg de moeite waard. Van Charlie Dee was ik wat minder onder de indruk, maar ze speelt een ander genre. Ik moest in elk geval erg aan haar wennen, maar tegen het eind vond ik het wel leuker worden. Ellen ten Damme was de laatste, compleet anders, heel levendig en theatraal, en ze was veel beter dan ik had verwacht. Gevoel voor show, voor humor en een stevige stem. Ze zong Duitse liedjes, ook veel onverwachte nummers en dat maakte het wel leuk. Niet dat je nu de cd gaat aanschaffen, maar het is wel leuk op zo'n zonnige middag in het Vondelpark. Toen Ten Damme speelde werd het ook wat drukker omdat de voetbalwedstrijd afgelopen was. En dan is het toch wel gezelliger
bij dat podium.

vaderschap

Eén van mijn collega's is vader geworden en trakteert op beschuit met muisjes. Hij wordt door twee collega's, één moeder, één bijna, ondervraagd over de bevalling en de situatie thuis. Tja, het was toch wel zwaar geweest zo allemaal. Iedereen heeft het altijd over wat die moeders allemaal moeten doorstaan, maar voor hem was het toch ook wel echt heel zwaar geweest, hij heeft er nog steeds spierpijn van in zijn armen. Waar dat nou precies van was is mij ontgaan door het bulderende gelach van zijn collega's. Dit zal hij nog lang blijven horen en zijn gezicht zal ik me nog lang blijven herinneren.

veenmol

Wandelen in de duinen stelt je altijd weer voor verrassingen, het is nooit saai. Vorige keer hadden we een tijdlang gezelschap van een vrij tamme vos, die een beetje rond bleef hangen, ons en onze tassen uitgebreid bestudeerde en zich mooi liet fotograferen. Dit weekend was het een veenmol die ons bezighield. Heel mooi beest, agressief en alert, heel mooi. En tijdens de lunch hadden we uitzicht op vier mannetjes koekoeken die zich hanig gedroegen. Ik heb vaak een koekoek gehoord, ze af en toe gezien, maar nog nooit vier tegelijk, zo dichtbij en mooi te zien. Het was ook een goede dag voor roofvogels, buizerds, een havik en een jagende boomvalk, en een goede dag voor vlinders en andere insecten.

op een mooie pinksterdag

Al redelijk vroeg wakker vandaag vanwege gebabbel in de straat. Er is altijd veel geluid in de stad, en het lijkt wel steeds meer te worden. Of misschien ligt het aan mij en stoor ik me er vaker aan. De ochtend in het weiland voor de weidevogelbescherming. Eigenlijk was er weinig te doen omdat vrijwel alle nesten nu uit zijn, de gruttokuikens en de kleine kieviten zich aardig kunnen redden, en de boer is begonnen met maaien. Ik ben niet zo'n trouwe medewerker en ga niet elke week mee het veld in. Vandaag was het juist wel lekker een beetje door het weiland te lopen en mee te kijken. En we hebben toch nog een scholeksternest gevonden, middenop een pad. Het schijnt wel een goed jaar voor de weidevogels te worden, eindelijk weer een jaar waarin veel jongen een goede kans hebben volwassen te worden. Het werd wel weer eens tijd. We vonden wel een paar hele jonge dode haasjes. Misschien omgekomen door de kou en de nattigheid of wellicht geplet door een koe. Jammer.

Cohen

Er klinkt weer veel Leonard Cohen in dit huis. Ook weer zo'n naam en stem waar je steeds weer naar terug kunt gaan. Je herkent alles, maar je hoort ook steeds weer nieuwe dingen. En wat je lang niet gehoord hebt kan ineens weer heel fris klinken. Vroeger vond ik Leonard Cohen niet zo spannend, te deprimerend en eentonig, maar als je het eenmaal kent is het niet allemaal zo somber en zeker niet eentonig. Sommige liedjes zitten vaak in mijn hoofd. Zijn muziek is wel anders, en dat maakt het steeds weer interessant. Hij past niet in een stroming of periode, hij is gewoon altijd een beetje zijn eigen weg gegaan.

Ongeveer 10 jaar geleden was ik op vakantie in Griekenland en was toen ook op Hydra waar Cohen jaren heeft gewoond met Marianne. Hydra is een mooi eiland, vrij klein, geen auto's, veel blauw en wit zoals je van een Grieks eiland verwacht. Het was nog vrij vroeg in het jaar, begin april, en onze Griekenlandvakantie was anders gelopen dan we hadden verwacht. We hadden geskied ten noorden van Thessaloniki, waren door de kou en de mist verjaagd van de Olympus, maar hadden goed weer in Meteora waar we wel konden wandelen. Stromende regen in Delphi, maar uiteindelijk heerlijk zon op Hydra. Het Griekenland uit de folders. Op zoek naar het huisje van Cohen, en het was niet makkelijk te vinden. Lang niet iedereen kende de naam, en dan nog wisten de meeste mensen niet waar het huisje was. Uiteindelijk was er een vrouw die ons kon helpen en de goede kant op stuurde. We maakten kennis met de vrouw die al jaren voor het huis zorgde, zij wees het ons aan, en zei dat de we de volgende ochtend wel even in de tuin mochten kijken.

De volgende ochtend gingen we terug, en ze liet ons behalve de tuin ook een deel van het huis zien. Een mooi klein huis, weinig meubilair, maar wel licht en sfeervol. Ik heb het kleine kamertje gezien waarvan de foto op de hoes van "Songs From a Room staat. Het zag er nu wel iets anders uit, met een verwaarloosde gitaar aan de muur en zonder Marianne. Wat bijzonder was waren de boeken die er stonden, de fotootjes aan de muur en het hobbelpaard van de zoon van Cohen. De persoonlijke dingen die er nog steeds stonden, hoewel Cohen zelf er al jaren niet meer kwam. Het huis ademde een goede sfeer uit, rustig. In de tuin stonden citroenbomen, en de vrouw die ons rondleidde plukte er één en nam er een hap uit, zo gaat dat blijkbaar daar. Ze gaf ons ook citroenen, maar die hebben we meegenomen. We hebben ze nog steeds, ze zijn helemaal verdroogd, maar wel bijzonder. Citroenen uit de tuin van Leonard Cohen.

changing the planet

David Attenborough heeft een miniserie gemaakt, twee delen deze keer. Over het klimaat. Maar je wordt er niet vrolijk van. Het wordt steeds warmer, het weer wordt steeds extremer, en de veranderingen gaan steeds harder. Voor het eind van deze eeuw is alles anders, minder land en meer water, en het is overal warmer. Dit is de tijd om naar Antarctica te gaan, wat daar over 50 jaar nog van over is weet ik niet. Het is wel om heel verdrietig van te worden. Dit is misschien voor een deel normale klimaatverandering, maar het is toch vooral het broeikaseffect dat alles versnelt. Alle electrische apparaten, auto's, vliegtuigen, we doen er allemaal aan mee. Het is heel eenvoudig om van alles minder te gebruiken, maar bijna niemand ziet de noodzaak. Iederen gaat dus vrolijk door met meer, meer, meer. Ik begrijp het gewoon niet.

In "The Future of Life" vertelt Edward O. Wilson eigenlijk hetzelfde. De biodiversiteit wordt steeds minder, we hebben nog niet eens echt zicht op wat we met z'n allen aan het doen zijn...

kabel

Af en toe gebeurt het je ineens, en je kunt er helemaal niets aan doen. Tenminste, ik weet niet wat ik eraan moet doen. De telefoon gaat, je neemt op, en wie je ook verwacht, zeker niet juffrouw Smit van de kabelleverancier. Eigenlijk had ik het ook wel kunnen weten, want ik word regelmatig gebeld door juffrouw Smit of één van haar collega's. Het zijn altijd vervreemdende gesprekken, omdat je weet wat er aan de andere kant van de lijn gebeurt, en ik weet ook dat ik weer moet gaan uitleggen wat ik vind van dit soort telefoontjes.

Het begint altijd al met de eerste vraag: "Spreek ik met mevrouw Jansen?" Nee, ze spreekt niet met mevrouw Jansen, maar met de vriendin van meneer Jansen, met wie ze al jarenlang samenwoont en, zoals dat heet, een gezamenlijke huidhouding voert. Als je zegt dat je niet mevrouw Jansen bent, dan is meteen de vraag of meneer Jansen thuis is. Je moet dan toch één en ander gaan uitleggen omdat ik meneer Jansen hier niet mee lastig wil vallen, dan hebben we straks allebei een slecht humeur. Dus vandaag zeg ik maar gewoon dat ik mevrouw Jansen ben.

Juffrouw Smit begint haar verhaal over de fantastische aanbieding, maar ik moet haar onderbreken om uit te leggen dat ik geen interesse heb en ik probeer op een beleefde manier uit te leggen, zoals ik al zo vaak eerder heb gedaan, dat ik niet zo gesteld ben op dit soort telefoontjes. Ik heb mij keurig aangemeld bij de stichting die ervoor zorgt dat je niet zomaar gebeld, gemaild en aangeschreven mag worden door allerlei clubs, maar als je eenmaal ergens klant bent gelden die regels blijkbaar niet meer. Ik vraag dus altijd weer of er bij mijn naam in het klantenbestand kan worden gezet dat ik geen reclametelefoontjes wil. Ik vertel er deze keer ook maar bij, dat ik geneigd ben om mijn hele abonnement maar op te zeggen om aan de telefoontjes te ontkomen. Dat was volgens juffrouw Smit nou ook weer niet de bedoeling. Ik heb niet echt behoefte mijn abonnement op te zeggen, op zich ben ik een tevreden klant, maar ik sluit niet uit dat ik het bij het volgende telefoontje wel doe. Ik weet ook wel dat juffrouw Smit gewoon haar werk doet, misschien niet eens bij de kabelleverancier werkt, maar bij een algemeen call-center en er ook niets aan kan doen, maar gewoon haar vragenlijstje afwerkt, dus ik blijf beleefd maar het stoort me wel.

leeg en mooi

Bill Oddie is weer bezig met zijn Springwatch, natuurlijk bijgestaan door Kate en Simon King. De formule is hetzelfde als voorgaande jaren, ik heb er alleen dit jaar nog niet veel van gezien. Vanavond een klein stukje, vooral van Simon King op Shetland. Ik herkende het eigenlijk meteen, mooi landschap. het heeft iets desolaats, iets heel eenzaams en leegs. Mooi.

de lift

Er was gisteren een grote stroomstoring in Amsterdam en ik zat natuurlijk net in de lift. Het is toch wel een beetje vreemd als je op weg naar een afspraak denkt gewoon beneden uit te stappen, maar in plaats daarvan ineens met een schok stil komt te hangen en vervolgens alle lichten uitgaan. Het was een redelijk grote lift en we waren er met drie mensen in. Ik was niet alleen, maar de lift was gelukkig ook niet helemaal vol. Het was wel in een vrij groot, druk gebouw, dus ik was er verder vrij rustig onder. In zo'n gebouw word je wel gehoord, dus je bent snel genoeg weer uit die lift. Maar goed, je moet dan op een alarmknopje drukken, waarop een ingeblikte juffrouw je uitlegt dat je melding is ontvangen en geregistreerd, en dat er contact met je wordt opgenomen. Klinkt heel geruststellend, totdat dezelfde juffrouw drie minuten later met exact hetzelfde bericht komt. Op zo'n moment doet je telefoon het ook niet, dus daar heb je niets aan. De twee heren met wie ik in de lift stond bleven ook heel rustig, en één van hen bleek ook heel praktisch. Hij realiseerd zich vrij snel dat hij geluid hoorde bij de deuren, dus dat we waarschijnlijk op verdiepingshoogte waren blijven hangen. Toen hij de deuren open probeerde te duwen lukte dat ook. We hingen zo'n 50 centimeter onder de derde verdieping en konden dus gewoon uitstappen. De rest van de tocht naar beneden hebben we via de trap gedaan. Buiten bleek het inderdaad om een grote stroomstoring te gaan, dus bij aankomst in het andere gebouw moest ik weer via de trap naar boven. Hier gelukkig maar 5 en geen 8 etages. Zo'n 45 minuten later deed alles het wel weer en eenmaal terug in mijn gebouw kon ik weer met de lift naar boven. Wel handig dat er een slimme man in de lift stond, anders had ik er toch wellicht een uur in gezeten!

veel muziek

Het zijn echt muzikale tijden op het moment. Ik luister veel naar nieuwe dingen en ontdek ook leuke dingen. Zelf of via anderen. En ik kom weer oude bekenden tegen waar ik van kan genieten. Gisteravond Cristina Branco gezien in het openluchttheater in Bloemendaal. Het was gelukkig droog, maar wel fris. Voor mij maakte het niet veel uit in mijn dikke jas en mijn stevige broek, maar Cristina moet het in haar dunne jurk wel koud hebben gehad. Zeker als het in Portugal nog 38 graden was. Het was wel een heel mooi concert, het geluid was erg mooi, en het was bijzonder het gezang van de vogels er af en toe doorheen te horen. Later op de avond zag je de vleermuizen in de lucht. Dat maakte de sfeer heel bijzonder. Het is een mooi theater, vooral voor zo'n soort concert.

Dan is er nog An Pierlé, naar wie ik nog steeds veel luister, maar nu heb ik ook Zita Swoon ontdekt. Niet nieuw, voor mij altijd een intrigerende naam, maar ik kende het amper. Het begint me nu aan te spreken, het is ook weer van die muziek die je echt een beetje moet ontdekken en die je wellicht niet in één keer pakt. Voor de vrolijkheid is er nog steeds Nizlopi, maar ik luister ook weer naar Lenette van Dongen. "Zingt Rafels" is een mooie, afwisselende cd met bijzondere nummers die ook weer muzikale zoektochten opleveren. Ik luister nu voor het eerst ook naar Alanis Morissette, die heeft ook weer mooie dingen gemaakt.

Het is een beetje als met schrijvers, iets nieuws ontdekken blijft enorm spannend, het is leuk om verrast te worden, maar er zijn ook altijd oude liefdes waar je steeds weer naar terugkeert. Ik kan altijd weer naar Christy Moore en Luka Bloom luisteren. En sommige muziek, liedjes en artiesten zitten gewoon in mijn hoofd, ik hoef er geen cd voor op te zetten, en daar heb ik dan ook niet echt behoefte aan, maar de liedjes zijn er wel. Soms melodielijnen, of stukken tekst waar ik altijd weer op terugval. Ik merk dat ik liedjes die ik misschien twintig jaar niet echt meer heb geluisterd nog wel helemaal in mijn hoofd heb zitten en dat een paar maten van de muziek genoeg zijn om me het hele liedje te laten zingen.

En dan over die schrijvers. Ik heb al veel gelezen van Beryl Bainbridge, goede verhalen over echte mensen, maar ik ontdekte onlangs pas dat haar boek "The Birthday Boys" gaat over Scott's laatste expeditie naar de zuidpool. Geschreven door de vijf leden van de expeditie die omkwamen op de weg terug van de pool geeft het weer een heel ander beeld van die laatste tocht. Natuurlijk is het fictie, maar Bainbridge heeft volgens mij haar huiswerk goed gedaan en het is leuk om te lezen. Het aardigste is eigenlijk dat Bainbridge ook Titus Oates, Evans en Birdie Bowers aan het woord laat, de mannen waar je eigenlijk veel minder over leest, maar die zo hun eigen motieven hadden om mee te gaan op de reis.

survival of the fittest - of zoiets

Zwemmen in een vrij klein zwembad kan soms een enorm primitieve bedoening zijn. Het zwemmen zelf is dat al. Ik vind het wel heerlijk gewoon mijn baantjes te zwemmen, in het bad te liggen en af en toe gewoon even te drijven. Soms heb je geluk en is het even heel rustig. Dan zou ik uren gewoon door kunnen gaan met baantje na baantje. Maar het blijft nooit rustig. Het is interessant om de mensen te zien en op te merken en te zien hoe mensen zich gedragen. Je hebt de rustige zwemmers, mensen die gewoon hun baantjes willen zwemmen, die niet veel water verplaatsen. Dat zijn vaak ook wel de mensen die een beetje om zich heen kijken en die rekening houden met de anderen. Dan heb je de haantjes, de mannen en mannetjes die ondanks het duikverbod toch menen te moeten duiken en die veel water verplaatsen. Ze nemen veel ruimte in met stoer zwemmen. Er ontstaat bij het zwemmen een bepaald patroon. Als het stil is kun je gewoon je baantjes zwemmen, wordt het iets drukker dan zwem je achter elkaar aan zodat er meer mensen in het bad passen. Niet zo heel moeilijk voor de meesten. Maar sommige mensen blijven dan toch hardnekkig hun eigen pad zwemmen waardoor het een chaos wordt van mensen die steeds bezig zijn elkaar te ontwijken. Het is bijna een soort territoriumgedrag en het gaat soms om het recht van de sterkste of de meest volhoudende. In het begin stoorde het me vooral, nu vind ik het fascinerend. Wat beweegt de mensen en waarom gedragen ze zich af en toe zo primitief? Het hield me eerst ook heel erg bezig, maar nu zwem ik gewoon. Ik pas me wat aan, maar probeer vooral mijn eigen ritme aan te houden. Als het te gek wordt zeg ik er iets van of neem ik ook een keer voorrang. Het is eigenlijk een soort assertiviteitstraining.

nattigheid

Al die regen word je ook niet vrolijk van. Mensen met verregende tenten, allemaal binnen. Wel goede dagen voor de musea. Ik was al verkouden maar ben gisteren stevig natgeregend, dat helpt niet echt. Aan de andere kant, het gaat ook wel weer over allemaal. Ik heb wel zin in wat zon, een beetje warmte, dat geeft altijd veel meer energie. Het is nu alleen echt warm als ik in de sauna zit, geloof ik. Dat is ook wel erg lekker, de warmte die tot aan je botten gaat. En het is ook lekker warm als je 's avonds je dekbed over je heen trekt. Moeilijk opstaan wel.

Edward O. Wilson

Onlangs was ik weer even terug op mijn alma mater. Zo voelde het dan ook echt. Sinds mijn afstuderen heb ik niet echt een band meer met mijn oude universiteit, ik ben ook nog een echte student geweest. Ik was geen lid van een vereniging, hield me niet zo bezig met de sociale kant van het studeren, maar ging gewoon verder met het leven dat ik al leidde. Ik heb braaf gestudeerd, niet helemaal binnen het strakke tijdschema van deze tijd, maar toch. Ik bedenk me nu ineens dat ik nog niet zo lang geleden droomde dat ik nog moest afstuderen en dat ik daar nu ineens was achtergekomen. Ik moest terug naar de universiteit, intussen gevestigd in een ander, compleet ontoegankelijk gebouw, om allerlei vage dingen te regelen met heel veel papieren. Toen ik wakker werd duurde het even voor ik me realiseerde dat ik wel degelijk ben afgestudeerd en dus niet meer terughoef. Het geeft wel een beetje aan hoe ver mijn studietijd al van me af staat.

Maar goed, ik was even terug in Leiden voor de lezing van Edward O. Wilson, eminent bioloog en expert op het gebied van de evolutie. Heeft allerlei beroemde standaardwerken geschreven, is nu de 70 ruim gepasseerd en was in Nederland om de Tinbergenlezing te geven. Ik ben geen bioloog, maar anglist, maar vond het wel een leuke lezing. De man verteld in het kort over "consilience", de eenheid van de wetenschap, en zoals hij het uitlegt ligt het ook voor de hand. Natuurlijk kun je de wetenschappen niet scheiden maar hangt alles samen zoals alle leven samenhangt.

Hij leek me een aardige, gedreven man, die na afloop van de lezing nog tijd nam om boeken te signeren en mensen te woord te staan. In mijn boek staat nu, naast de handtekening, ook een mooi miertje getekend. Wilson is vooral bekend geworden door zijn mierenonderzoek.
Ik vond het ook wel weer grappig omdat ik me zo bezig heb gehouden met Edward A. Wilson, die zich tot op zekere hoogte met dezelfde dingen heeft beziggehouden als Edward O. Wilson. Alles hangt samen.

In de Pieterskerk proefde ik wel weer een beetje de academische sfeer, en ik realiseerde me dat het toch een andere wereld is dan de mijne. Aan de ene kant houd ik er wel van en vond ik het altijd leuk om me bezig te houden met literatuur en taal, daar meer over na te denken en er op een wetenschappelijke manier mee bezig te zijn en er over te discussiëren, maar uiteindelijk ben ik toch vooral praktisch en kan dat abstracte me soms storen. Ik hoorde hier ook weer gesprekken waar ik me over verbaasde. Wetenschappers die naar de lezing kwamen maar al vantevoren aangaven dat ze het eigenlijk maar onzin vonden en er weinig vertrouwen in hadden, maar die ook nog nooit iets van Wilson hadden gelezen. Mannen die al voor de lezing duidelijk een borrel op hadden maar toch ook weer vooraan zaten. Belangrijke mannen, net terug van een ontmoeting met JP. "Onder Professoren".

weg

Soms ontglipt de tijd je zonder meer en ben je een paar dagen verder voor je er erg in hebt. En als je dan even terugdenkt weet je ook echt niet waar de dagen zijn gebleven. Ik weet niet of het is omdat je het zo druk hebt, of juist omdat je niet zoveel doet. Het blijft een vreemd fenomeen. Er zijn weekenden dat je zoveel verschillende dingen doet dat je maandag echt moet nadenken over wat je zaterdagochtend ook al weer hebt gedaan. Of je doet juist niet veel bijzonders, en dat kun je je dan ook niet herinneren.

afwisseling

Dit weekend kwam An naar ons, ze speelde in Utrecht. Kleine, donkere zaal, staand concert, wat rommelig en rumoerig, maar ook weer mooi. Ze speelde minder liedjes dan in Brussel, weer gewoon alleen met de band, maar het pakte me wel weer. Het is wel grappig, ik was vantevoren niet zo enthousiast, maar toen ze eenmaal begon zat ik er wel weer snel in en boeide het me allemaal weer. Ik was erg moe en zag er tegenop zo lang te moeten staan, maar het was om voor ik er erg in had.

Zondagavond een heel ander concert, Nynke Laverman in het muziekgebouw aan het IJ. Echt heel anders. Een ander soort muziek, een andere stem en presentatie en een hele andere sfeer. Allemaal ietsje braver en gepolijster, minder spontaan. Het is een beetje het verschil tussen hart en hoofd, maar zo ligt het toch niet helemaal. Ik denk dat An en Nynke allebei vakvrouwen zijn die hun werk met passie brengen, maar ze zijn wel totaal verschillend.

Tussendoor twee neefjes te logeren, 6 en 9 jaar oud, vol leven. Zaterdag naar Naturalis, en dat viel wel in de smaak. Ik vind het zelf ook een leuk museum, er is veel te zien voor kinderen en volwassenen, en ook veel te doen voor de kinderen. We waren er al voor het open ging en gingen ver na vijf uur weer weg, zeven uur in een museum. Het is mooi opgezet, ik leer er ook altijd wel weer iets van. Ze hebben er ook wat kleine beestjes, soorten die bij Antarctica voorkomen en waar ik over heb gelezen of gehoord. Leuk om dat zo allemaal te zien.

Vandaag een lange dag op het werk, meer dan 10 uur gewerkt. Veel overleggen, soms rennen van de een naar de ander. Nu ik twee projecten doe botst er meer en lopen dingen meer door elkaar heen. Ik hou daar niet zo van, ik vind het heel chaotisch. Vandaag wel een kennismakingsgesprek gehad met mijn nieuwe projectmanager en dat was wel leuk. Hij was heel openhartig over zijn manier van managen en de misschien wat lastigere kanten daarvan. Ik ben niet gewend om met zulke open managers te werken, maar het lijkt me wel leuk. Ik ken hem wel een beetje en vond hem altijd al sympathiek, ik heb hier wel vertrouwen in.

Het is eigenlijk wel te druk op het moment. Ik moet veel stukken lezen, notities maken en daar heb ik gewoon niet genoeg tijd voor. Veel dikke rapporten waar ik niet aan toe kom omdat ik nog zoveel andere dingen moet. Ik heb er veel moeite mee me te concentreren met in mijn achterhoofd zo'n enorme lijst van dingen die nog moeten. Het duurt nog een maand of twee voor het weer rustiger wordt, en dat is toch wel lang. Ik moet daar iets op gaan bedenken.

Vandaag is ook mijn vader geopereerd aan zijn oog, hij heeft een nieuwe lens gekregen. Morgen weet hij of het ook echt goed is gegaan en of hij weer echt goed kan zien. Ik heb er wel de hele dag aan gedacht, en ik ben heel benieuwd of het gelukt is. Het lijkt me fijn voor hem als hij weer echt kan zien. Pas toen ik vandaag hoorde dat het goed was gegaan merkte ik eigenlijk hoe het me bezig had gehouden. Eigenlijk was het wel goed dat het zo'n drukke dag was, dan krijg je niet de kans om heel erg nerveus te worden.

Brussel

Na een druk weekend moet je altijd weer even landen. Ik was in Brussel om An te zien. Mooi concert, deze keer met strijkers en achtergrondzangeressen in het Koninklijk Circus, een groot theater. Het was een erg mooi concert, weer anders dan de vorige keer, maar An was levendig als altijd. Een bijna volle zaal en een zeer enthousiast publiek. Ze eindigde met "Paris", heel leuk om dat een keer live te horen. En de strijkers speelden mooi, het was nu af en toe een echt live jetset-geluid.

De CD is nu ook uit, dus daar ook nog even naar op zoek, en gevonden. Ik vind hem erg mooi geworden. Haar teksten zijn niet zo eenduidig maar wel vaak heel poëtisch en sommige zinnen blijven steeds hangen in mijn hoofd. Het zijn vaak dezelfde stukjes waar ik op terugkom, maar toch ook wel andere. Dat is leuk. Er zijn ook verrassende stukken in de muziek en ook weer dingen die blijven hangen. Ik hoor toch nog steeds elke keer iets nieuws.

Ook in Brussel een tentoonstelling van Munch en Rops. Ik hou wel van Munch, zijn thematiek en de manier waarop hij die vormgeeft. Nu een zaal vol tekeningen van de man, ook dingen die ik nog niet had gezien. Ik was weer onder de indruk. De tentoonstelling is in het Charlier museum, een klein museum, een oud woonhuis, met grote kamers, mooi gemeubileerd. Ik hou wel van die oude, statige huizen en het is grappig om na te denken over hoe mensen daar vroeger woonden. Voor mij zijn het altijd de associaties met allerlei boeken die ik heb gelezen, de 19e en vroeg 20e eeuwse romans. Het maakt het beeld completer. Het is een beetje levende geschiedenis. Het grappige is dat voor mij Munch een beetje tijdloos is. In mijn gedachten is hij een 19e eeuwse schilder, zijn werk is volledig van deze tijd, maar hij leefde en werkte voornamelijk in de eerste helft van de 20e eeuw. Het is ook de donkere traditie van Ibsen die ik met Munch associeer, het donkere, winterse, noordelijke. Het is ook wat me aanspreekt in het werk van allebei.

zomers Amsterdam

Het is nu wel echt warm. Het is druk in het park, iedereen lekker in de zon in het gras. Maar ook de restanten van feestjes als resten vuilnis bij de prullenbakken, en veel glas op de paden. Het is zomer in Amsterdam. Het wordt ook weer drukker, veel toeristen in de stad en je moet meer uitkijken als je fietst. Alles gaat dwars over het fietspad. Het blijft een bijzondere stad.

vogelen

Heel vogelend Nederland is uitgelopen om de groene reiger in de Oeverlanden te bekijken. Lange, uitvoerige discussies over de determinatie, is het wel echt een groene reiger, en hoe oud is het beestje dan. Heel spannend, maar ik ben er nog niet geweest.

Ik word wel blij omdat de gierzwaluwen er weer zijn. Zoals altijd rond Koninginnedag weer terug in de stad. Vandaag zag ik voor het eerst weer die mooie silhouetten in de lucht en vanavond hoorde ik ze weer bij mijn huis. Dan moet het nu echt wel zomer worden. De bomen voor mijn huis worden ook met de dag groener, altijd weer een mooi gezicht. Het is nu fijn om 's ochtends vroeg door het park te rijden. Het is rustig, weinig mensen, maar je hoort echt overal de vogels fluiten. En het is vroeg en lang licht, lange dagen.

frisse lucht

Ik werk in een groot kantoorgebouw met klimaatbeheersing. Of zoiets. Het is er vaak te warm of te koud, voor mij, maar .... Er waren wat problemen met alle systemen die dan dat klimaat moeten beheersen, daar die zijn blijkbaar opgelost. Ik weet niet precies hoe, en voor mijn gevoel is er ook niet echt iets veranderd. Het enige verschil is dat, wanneer de deur van het trappenhuis in de buurt van mijn bureau open gaat, er een enorme herrie klinkt die niemand kan verklaren. En dan heb je nog de zonwering. Als er 's ochtends een beetje zon is komt die naar beneden, zodat je meteen in het donker zit. Als het dan later op de dag echt zonnig wordt verdwijnt de zonwering weer. Heel vreemd. Geef mij maar gewoon frisse lucht. Hoewel, hier, in Amsterdam?

Nizlopi

Nizlopi is leuk. Twee enthousiaste jongens uit Engeland die vooral vrolijke muziek maken. Ze kunnen niet eens netjes op het podium blijven maar spelen ook gewoon akoustisch midden tussen het publiek. Dat is heel leuk en creëert een bijzondere sfeer. Hun enthousiasme werkt echt aanstekelijk en je wordt er zelf helemaal vrolijk van. De muziek is leuk. Hun grootste hit, de JCB-song, is een mooi liedje, maar niet helemaal representatief. Het clipje erbij is heel grappig..

Het was gezellig in de Melkweg gisteravond, veel enthousiaste fans die de teksten allemaal konden meezingen. Ik stond vrij vooraan en het was rustig genoeg dat je alle kanten op kon kijken. Ook handig op het moment dat de heren besloten om middenin de zaal te gaan staan spelen. Ik wist eigenlijk niet precies wat ik moest verwachten maar dat maakt het dan weer extra leuk.

frysk

Gisteren een avond met de Friese schrijvers in de Amsterdamse bibliotheek. Weer even iets heel anders. Ik ben geen Fries en spreek ook geen Fries, maar ik vind het wel een mooie taal, vooral om naar te luisteren. Het Fries is voor mij wel een taal voor muziek en gedichten, en dat bleek vanavond ook weer. Ik kan het allemaal niet letterlijk verstaan, maar ik kan wel de verhalen in grote lijnen volgen, en ik hou wel van de klanken van de poëzie. Dat maakt zo'n avond wel de moeite waard. Ook de Friese troubadour, Piter Wilkens, is altijd leuk om naar te luisteren. Wel grappig om hem nu ook een keer in Amsterdam te zien, tussen de Hollanders, en niet in Friesland zelf.

Vandaag dan eindelijk mooi weer. Heerlijk zacht, beetje zon. En dan wil je toch eigenlijk alleen maar naar buiten...

op zondag

Het is even de tijd van de concerten. Gisteravond Cara Dillon in Paradiso. Ik kende haar eigenlijk niet maar ze werd ons aangeraden door een vriend. Het was een vreemde avond. Ze trad op in de kleine zaal van Paradiso, een stuk kleiner dan de gewone zaal. Het was een beetje knus gemaakt met tafeltjes, stoeltjes en waxinelichtjes, niet de gebruikelijke sfeer eigenlijk. Er waren niet zoveel mensen, misschien 40 al met al, en een heel gemengd publiek. Oudere heren, echte Ierland-fans, jonge meisjes en alles daartussenin. Heel bijzonder.

Dillon heeft wel een hele mooie stem en ze maakt mooie liedjes, maar het was wel een klein beetje braaf allemaal. Ze was samen met haar man, de andere muzikanten die normaal meespelen waren er niet bij. Het meest vreemde was dat ze maar 50 minuten zong, verdween en ook niet meer terugkwam voor een toegift. Er waren mensen uit Den Haag gekomen voor dit concert en dan is dat toch wel een beetje karig. Ik stond nu om kwart voor 9 alweer buiten en was om 9 uur thuis.

Het is ook de tijd van de weidevogels. Zondagochtend rondlopen op het land van de boer op zoek naar nesten die moeten worden gemarkeerd zodat de boer ze kan ontzien. Niet altijd eenvoudig zoeken, maar het is wel lekker om buiten rond te lopen. Ik merk dan ook dat ik toch wel een stadsmens ben en niet altijd evenveel weet van het buitenleven.

...en daarna

Cursus geven is intensief omdat je om veel dingen moet denken. Bij het doorlezen vantevoren bleek er een storende fout in één van de oefeningen te zitten, ik heb die verbeterd, maar ik kon om één of andere reden niet meer printen. Dan naar de zaal, alle techniek regelen, koffie zetten en alles klaar zetten. Veel vertellen en uitleggen. Vandaag had ik een groep met wat meer ervaren mensen. Eén wist ongeveer net zo veel van het onderwerp als ik en had met sommige dingen meer praktijkervaring. Het werd soms ook meer een uitwisseling dan een echte cursus. Ik vond dat zelf wel leuk omdat ik er ook weer van heb geleerd. Ik vind het wel leuk als je tijdens zo'n cursus zelf moet nadenken. Een andere deelnemer had veel minder kennis en ervaring, maar de ochtend heeft hem de structuur gegeven die hij zocht, dat vond ik ook wel
leuk.

cursus

Morgen moet ik weer cursus geven. Ik heb dat wel vaker gedaan, maar ik blijf het toch wel lastig vinden. Op zich ben ik bekend met het onderwerp, het is maar een kleine groep, maar ik doe dit niet vaak genoeg om het met gemak te doen. Ik vind het ook heel vermoeiend. Maar het is ook wel leuk om mensen dingen te vertellen en uit te leggen. Het is voor mezelf ook wel goed weer eens even in de materie te duiken, maar ik zie er toch weer tegenop.

south

Gisteravond heb ik de film 90 degrees South gekeken. Die is gemaakt door Herbert Ponting tijdens de laatste expeditie van kapitein Scott naar de Zuidpool. Het is vreemd om de mannen te zien waar ik vaak over heb gelezen, vooral om de levende Edward Wilson te zien. Je weet terwijl je zit te kijken dat Scott en Wilson de reis niet zullen overleven. Het is wel leuk en heel bijzonder dat de film toen is gemaakt. Wat ook grappig is zijn de echte natuuropnamen, plaatjes van Adélie-pinguïns en Weddell-zeehonden. Soms een andere interpretatie van het gedrag, maar wel dingen die nog nooit waren gefilmd.

Ik was eerder dit jaar voor het eerst op het vasteland van Antarctica. Ik liep daar in de sneeuw een niet al te hoge heuvel op, maar kon me daar wel iets meer voorstellen van de tocht die de mannen hebben gemaakt. Lopen in de sneeuw, in het zomerse licht maakt dat het wit pijn doet aan je ogen, en je kunt je indenken wat het is om sneeuwblind te worden. Het lopen door de rulle sneeuw is zwaar, en dan liep ik er gewoon, zonder ook nog een zware slee te moeten trekken. Hoe de mannen het uithielden in de kou is mij wel een raadsel. Ik stond een half uur stil te wachten op een bootje, in de wind en de regen, en raakte meteen onderkoeld. En dan was ik er nog in de zomer, en langs de rand waar het lang zo koud niet is.


Het blijft een fascinerend continent, de uitdaging destijds voor Amundsen, Scott en Shackleton is dan ook wel te begrijpen. Ik denk dat ik zelf toch vooral de rand mooi vind, het schiereiland, de plekken waar het leven zich bevindt, waar je de zeezoogdieren vindt, de vogels, de pinguïns, de mossen en de twee Antarctische planten. Hier is het landschap mooi en grillig, je ziet er de meest fantastische
vormen en de mooiste kleuren blauw. Dat blijft fascinerend. Ik zou ook weleens aan de andere kant willen kijken, de plekken waar Scott en zijn mannen vandaan vertrokken.

Toen ik tegen een collega op het werk zei dat ik dit jaar weer terugging naar Antarctica was ze heel verbaasd. "Maar je hebt het toch al een keer gezien?" Het landschap verandert steeds, het dierenleven is elke reis anders en altijd onvoorspelbaar. Ik was er dit jaar twee keer, met een tussenpoos van drie weken, en zag steeds weer andere dingen. Grotere pinguïnkuikens, een ander landschap, een andere hemel en ander licht. Het licht is er anders, heel mooi. Je ziet er ook wolken die je hier niet zult zien.

Kortom, wanneer mag ik weer?

An-twerpen

Antwerpen is een leuke stad. Levendig, niet al te groot, leuke winkels en veel leuke restaurantjes. Ik voel me er wel op mijn gemak. Over het algemeen zijn de mensen er ook aardig en het is allemaal redelijk gemoedelijk. Ik verdwaal er wel altijd een beetje moet ik zeggen.

En dan komt er ook nog leuke muziek vandaan. dEUS hoort toch wel een beetje bij Antwerpen, en ook An Pierlé. Gisteren trad ze op in de stad, een kleine zaal met veel mensen, en weer een mooi concert. An is echt een zangeres die volgens mij alles geeft wat ze heeft en dat zie en hoor je ook echt. De laatste keer hadden we haar in de Rivierenhof in Deurne gezien, dat was heel bijzonder, dit was toch net weer anders. Een try-out voor de serie concerten die ze dit voorjaar geeft, dus veel nieuw materiaal. Ook vooruitlopend op de nieuwe cd. Ik ben wel benieuwd.

Ik heb haar voor het eerst gezien in 1999, in het voorprogramma van Luka Bloom, en dat was toch echt even wennen. Heel anders dan Luka, maar vooral met een heel eigen geluid en dat heeft ze nog steeds. Haar liedjes kunnen heel mooi zijn, rustig en ontroerend, maar soms ook hard en schel. Ze zijn onvoorspelbaar in melodie en teksten en dat maakt dat je er eerst heel erg aan moet wennen maar dat je er vervolgens vaak naar kunt luisteren zonder dat ze gaan vervelen. Ik weet wel dat de liedjes vanaf het begin steeds in mijn hoofd terugkwamen ondanks dat ik ze maar één of twee keer had gehoord. Dat gebeurt niet zo heel vaak met muziek. Het grappige is dat dat nog steeds gebeurt met nieuwe liedjes.

water

wat kan zwemmen toch heerlijk zijn. Het was vanmiddag druk in het zwembad en ik was moe en had last van mijn armen, dus ik dacht dat ik het een half uurtje vol zou houden. Maar uiteindelijk heb ik ruim 45 minuten gezwommen, steeds nog maar een baantje en nog maar een baantje. Het is heerlijk ontspannend, je hoeft even helemaal niets, alleen maar zwemmen.

opgebroken

Het wordt steeds gekker hier in de stad, en ik ben elke ochtend weer blij dat ik heelhuids op mijn werk ben aangekomen. De stad moet bereikbaar zijn, maar als fietser rijd je je steeds vaker vast in allerlei opbrekingen en opstoppingen. Het lijkt ook wel of er steeds minder aandacht wordt besteed aan fietsers. Je moet lang wachten voor tijdelijke stoplichten die op onlogische en onoverzichtelijke plaatsen staan. Als het licht voor de fietsers op groen gaat zet ook de kruisende tram zich in beweging waardoor je niet verder kunt. En nu moet je op het Weteringcircuit zelfs over de stoep fietsen omdat het hele fietspad is volgebouwd. Hoezo bereikbaarheid, leefbaarheid, veiligheid en communicatie.

rafels

Vorige week heb ik Lenette van Dongen zien optreden in de Kleine Komedie. Het programma heet Rafels en het heeft indruk gemaakt. Ik dacht dat ze alleen ging zingen, maar tussendoor waren er nog wat conferences, heel erg grappig, maar vooral heel erg herkenbaar. En de muziek was prachtig. Gevarieerde muziek, mooi gezongen en met hele mooie begeleiding. Ik lees altijd graag haar stukken in de Opzij, het is leuk de stem te horen van een krachtige vrouw. Meer...

obstinaat

Vandaag mocht ik naar een workshop op het werk. Heel bijzonder. Het ging vooral om de creativiteit, het zichtbaar maken van knelpunten en problemen, maar het was aan mij niet zo besteed allemaal. Ik heb het gevoel dat ik het stadium van de eierdozen, de wc-rolletjes en de vingerverf nu wel te boven ben. Ik wil best lekker knutselen, ik heb lang genoeg jeugdwerk gedaan, maar dan wel met een stel kinderen. Misschien mag ik daarom vanmiddag mee met het seniorenuitje, alle "senioren" op stap in de bus. Het gaat om de functies niet om de leeftijden, maar ik heb toch wel een beetje het gevoel dat ik mijn rollatortje mee moet nemen. Of ben ik echt gewoon obstinaat vandaag?

terug

Na 8 weken in het verre zuiden is het moeilijk landen. Ik merk dat ik mijn draai gewoon niet kan vinden. Ik heb er moeite mee me op mijn werk te concentreren en de dingen te doen die ik moet doen. Ik doe er ook eigenlijk te lang over. Dit is een rare week met allerlei uitjes en weinig tijd voor regulier werk. Dat helpt ook niet echt.

Ik mis het directe van het werken op het schip. Je bent daar met hele tastbare dingen bezig, je regelt en organiseert en het wordt ook allemaal meteen uitgevoerd. Geen lange overleggen, procedures, rapporten, maar gewoon dingen doen. Af en toe moet je wel achter een computer, iets printen of uitzoeken, maar het is allemaal te overzien. Je kunt ook buiten staan om naar de vogels te kijken, met de mensen op stap, en dingen uitleggen. Het gewone leven valt me veel zwaarder dan ik had verwacht.

zuidwaarts

Het is 9 januari, en de dagen worden alweer langer. Het is nu 5 uur, en het is nog licht.

Heerlijk. En dan sta ik op het punt naar de plek te gaan waar het nog veel langer licht is. Van het noorden naar het uiterste zuiden, waar het niet warmer is dan hier, maar wel zomer.

Ik ben me aan het inlezen en verdiep me in de lotgevallen van mannen als Amundsen, Scott en Shackleton. Maar het zijn vooral de minder bekende namen die me bezighouden. Edward Wilson is met Scott gestorven in een tent, 18 kilomer voor een voedseldepot. Birdie Bowers, een onbekende naam vergeleken met Scott, maar tegelijk met hem gestorven. Een man met een heel sympathiek gezicht. En dan de wegbereiders voor Shackleton aan de Ross-zee, de mannen die voor niets voedseldepots legden voor het tweede deel van de oversteek, van wie sommigen hun toewijding met de dood moesten bekopen.

Sommige dingen zijn moeilijk te geloven omdat je altijd kijkt vanuit onze moderne tijd. De mannen die hun reis naar de zuidpool maakten wisten niet waar ze aan begonnen. Ze wisten hoe ver het was, maar niet over wat voor soort terrein ze moesten lopen. Ze hadden niet onze moderne technologie, onze dure kleding.

Als je nu leest over alle momenten die voorafgingen aan de dood van Scott en zijn metgezellen, kleine keuzes die werden gemaakt maar die uiteindelijk het verschil uitmaakten tussen leven en dood is het toch wat moeilijk te bevatten.

Het blijft wel vreemd dat het vooral Scott lijkt te zijn die geassocieerd wordt met het bereiken van de zuidpool. Hoewel Amundsen eerst was leeft zijn verhaal minder. Hij had alles goed georganiseerd, de tocht verliep zonder al te veel problemen, het verhaal klinkt bijna saai. Toch hebben deze mannen bereikt wat ze wilden bereiken. Soms spreekt succes blijkbaar minder tot de verbeelding.

Cristina

Gisteravond was ik naar een concert van Cristina Branco. Ik had haar al eerder gezien, en was toen onder de indruk van haar stem en expressie, en dat had ik gisteravond weer. Ze is niet groot, maar straalt een enorme energie uit. De stem heeft een aardig volume, ze kan er prachtig mee spelen, en hoewel ik geen Portugees versta, was het toch wel helder waar de liedjes over gaan. Heel mooi. Ze had ook weer haar vaste begeleiders, vier mannen die goed op elkaar zijn ingespeeld, en mooie muziek kunnen maken.

Ik moet zeggen dat ik op dit moment verder vooral luister naar Christy Moore. Ik ken zijn muziek intussen ook al een paar jaar, maar ga die steeds meer waarderen. Hij heeft in de loop der jaren veel opgenomen en ik ken nog niet alles, en het blijft leuk steeds weer nieuwe dingen te horen. Tegelijk merk ik dat ik bekende liedjes steeds leuker ga vinden. Zijn werk is gevarieerd, van enorm grappige, wilde verhalen tot hele mooie, zachte liefdesliedjes. Nu ik meer van zijn hele werk beluister merk ik ook hoe enorm zijn stem in de loop van de jaren is veranderd.

cijfertjes

Omdat ik er over denk ooit nog eens een bedrijfje te starten, en omdat ik af en toe voor een beginnend ondernemer als klankbord fungeer, heb ik een cursus "bedrijfsadministratie opzetten" gevolgd bij de Kamer van Koophandel. Niet een langdurige opleiding maar gewoon een dag de basisprincipes doornemen. Ook weer veel geleerd. Het belangrijkste was eigenlijk wel dat je het niet moeilijker moet maken dan het is.

Ik wist niet dat personal shopper tegenwoordig ook een beroep is. En dat zoveel mensen zich met je interieur kunnen bezighouden. Fiscaal krijg je dan heel interessante discussies over zakelijke kosten... Het is toch al een hele interessante materie zo al met al. Weer een andere wereld.

De cursus werd gegeven door een accountant met een eigen bedrijf, die 52% loonbelasting betaalt,
af en toe bij een zakenlunch ook de pannenkoeken van de kinderen als zakelijke onkosten ziet, en die een mooi krijtstreeppak aanhad, keurig gecoördineerd met schoenen en stropdas. Hij gaf een hele goede cursus, duidelijk veel praktijkervaring maar ook nog het talent om alles goed uit te leggen en het geheel niet saai te maken.

De groep was redelijk gemengd, mensen die een winkel willen openen, een beveiligingsbedrijf opzetten, interieuradviezen willen gaan geven. Wel redelijk veel luxe zo al met al. En altijd aardige discussies over de auto van de zaak en de aftrekbaarheid van zakelijke diners. Ik denk dat administratie op zich ook niet heel erg moeilijk is, maar misschien is het uitleggen niet altijd heel eenvoudig.

Ik weet niet of ik ooit een echte bedrijfsadministratie zal gaan bijhouden, maar ik heb na vandaag in elk geval het gevoel dat ik in elk geval de basis wel zal kunnen.

second opinion

Het was vandaag een ongewone dag. Normaal zit ik bijna elke dag op dezelfde plek op hetzelfde kantoor. Vandaag was ik ingehuurd voor een kort adviesklusje bij een ander bedrijf, het geven van een second opinion. Ik wist vantevoren niet veel van de situatie, en mijn binnenkomst werd een beetje een koude douche. Het duurde eerst al tien minuten om voorbij de receptie te komen omdat de receptionist verwikkeld was in een lange telefonische discussie over zijn schafttijd en vervolgens geen idee had bij wie ik nu eigenlijk moest zijn. Hij begon iemand op te roepen die er niet was, en die ook niet de persoon bleek te zijn met wie ik de afspraak had. Via een andere telefooncentrale en iemand die wel kon luisteren kwam ik uiteindelijk wel bij de juiste persoon terecht.

Ik had de afspraak gemaakt op verzoek van een afdelingshoofd met een assistent-projectleider. Het werk dat ik moest beoordelen was opgesteld door twee projectmedewerkers. Twee oudere heren. Op het moment dat ik de vergaderkamer binnenstapte wist ik dat zij niet echt op mij zaten te wachten. Ik kreeg een hand, maar toen we even op onze projectleider moesten wachten draaiden ze allebei hun rug naar me toe, de één begon wat met de computer te spelen, de ander begon de gang in te kijken.

Ik werd in eerste instantie aangesproken op het feit dat mijn bedrijf niet hetzelfde computerprogramma gebruikt als de "opdrachtgever". Daarmee werd mijn positie even helder gemaakt, ik was de opdrachtnemer, de heren de opdrachtgever. Geen second opinion van een expert, dus.

Gelukkig was het werk dat ik moest beoordelen op zich wel goed, dus dat maakte het makkelijker om het ijs te breken. Ik heb erg mijn best gedaan de heren in hun waarde te laten, ondanks hun weinig professionele houding. Ik ga er ook vanuit dat ze weten wat ze doen, en dat ik niet over allerlei technische details hoef te gaan steggelen. Het is meer een kwestie van diplomatiek ingaan op dingen die misschien nog even uitgezocht moeten worden. Ik kon wel mijn bijdrage leveren, maar voelde in de loop van de ochtend de stemming toch net iets meer ontspannen worden.

Je voelt wel de lastige verhoudingen. Als ik een opmerking maak over een taak die blijkbaar door de projectleider had moeten worden uitgevoerd maar die nog niet afgerond is dan springen de heren daar meteen op en vallen hun projectleider aan. De projectleider is ook nog jong. Het is een soort klassiek spel van de oude ervaren rotten en de jonge hond. En daar kom ik dan tussendoor als meisje van buitenaf die de mannen weleens even gaat vertellen hoe het moet.

Uiteindelijk hebben we de dag beperkt tot een paar uur, want om 12 uur moesten de heren eten... En dat gaat natuurlijk voor alles. Ik heb de rest van het product thuis doorgenomen en vervolgens nog een schriftelijk advies geleverd. Al met al wel een hele leerzame dag.

Binnenkort moet ik een deel van een vakcursus geven, en één van de heren zal daar ook aanschuiven. Ik ben heel benieuwd naar zijn kritische inbreng.

haantjes

De wereld zit vol haantjes, en dat wordt alleen maar erger. Je komt ze overal tegen… Op het werk, in het verkeer, in het zwembad. En tegenwoordig heb je ook vrouwelijke haantjes. Haantjes kraaien altijd het hoogste woord, ook als ze niets te zeggen hebben. Haantjes hebben dan vaak niet door dat dat niet de manier is om dingen gedaan te krijgen. Ik kan op mijn werk soms wel dingen voor mensen doen of regelen, maar haantjesgedrag werkt niet bepaald motiverend. Dan treedt bij mij het anti-haantjesgedrag-gedrag in werking, en word ik ambtenaar. Dan is er heel weinig meer mogelijk…

herfst?

Zo ongemerkt wordt het ’s avonds steeds vroeger donker en voor je het weet zit je om half negen al met het licht aan. Je moet er weer aan denken ’s avonds je fietslampjes mee te nemen als je op stap gaat. En je moet je regenpak meenemen.

Maar je hebt dan ’s ochtends onderweg wel weer dat prachtige lage licht in het park door de bomen. De nevels boven het gras. Zaterdag was ik in de polder en daar kon ik genieten van de mooie hollandse luchten. Blauw daarboven, groen onder, en hele mooie witte wolken.

Garbo

Een rustige zondag, niet iets bijzonders. Vandaag is de honderdste geboortedag van Greta Garbo, één van de eerste filmsterren en één van de beroemdste, maar als je het niet al wist zul je het ook niet weten. Geen enkele film op televisie, nergens een artikel of een documentaire. Bij toeval vond ik de catalogus van een tentoonstelling van foto’s uit haar eigen collectie, maar dat was het dan ook wel. Vreemd voor zo’n beroemde vrouw. Of is ze intussen misschien teveel deel van het verleden en weten de meeste mensen ook niet meer wie zij was? Ze heeft veel stomme films gemaakt, een paar waarin ze ook heeft gesproken. Vrijwel alle films waren in zwart-wit, in een acteerstijl die nu niet meer acceptabel zou zijn. Maar ze was ook een icoon, ze was het beeld van haar tijd. Een bijzondere vrouw, die het eerste deel van haar leven de belangstelling zocht, als actrice, maar die als vrouw altijd die belangstelling meed. In haar latere leven was dat voornamelijk wat ze deed.

Ik heb een aantal van haar films gezien en ik heb veel gelezen over haar leven. De films zijn intrigerend omdat ze zo anders zijn dan de films van vandaag, de stijl van acteren is anders, en je moet daar erg aan wennen, maar de persoonlijkheid van Garbo komt er wel doorheen. Als je naar foto’s van haar kijkt, de foto’s vergelijkt, is het soms of je naar twee totaal verschillende vrouwen kijkt. In de vroege films zie je de enorm dramatische manier van acteren waarin alles moest worden gezegd met de grote gebaren, in latere films heeft ze ook haar stem tot haar beschikking. Het is jammer dat ze maar zo kort gespeeld heeft, maar aan de andere kant heeft dat ook geholpen om de mythe in stand te houden.

Ik was een paar jaar geleden in Stockholm en heb daar haar graf bezocht. Ze ligt op een grote, zeer groene begraafplaats. Het is een prachtig plekje met een zeer eenvoudig graf. Wel heel ruim. Ik heb op die plek een tijdje op een bankje gezeten en genoten van de rust en de stilte. Precies wat ze altijd zocht. Ik heb daar ook mijn eerste bonte vliegenvanger ooit gezien, een prachtig zwart-wit vogeltje dat op een tak boven haar graf zat. Het is een mooie herinnering.

Voor mij is ze één van de belangrijkste, beeldbepalende vrouwen uit de twintigste eeuw, maar haar honderdste geboortedag gaat stil voorbij. Onbegrijpelijk.

nat

Vandaag weer heerlijk gezwommen, bijna anderhalf uur. Het werkt wel een beetje verslavend, moet ik zeggen, als ik eenmaal de slag te pakken heb, het water voel, dan heb ik moeite er uiteindelijk weer uit te gaan. Ik weet niet precies wat het is, maar het is heerlijk ontspannend om gewoon de hele tijd van de ene naar de andere kant te zwemmen, niet te veel na te denken, het water te voelen. Je kunt voor je uit kijken in het prachtige schone water.

Het bad waar ik zwem is maar klein en soms net iets te vol. De meeste mensen zwemmen maar even dus het wordt altijd wel weer rustiger. Sommigen nemen heel veel plaats in door de manier waarop ze zwemmen, maar de meeste mensen zwemmen rustig hun baantjes, ieder in zijn eigen tempo. Je bent even los van de wereld buiten.

En even voor nu, wat kan die Luka Bloom toch ontzettend mooie muziek maken….

herfst

Het lijkt erop dat het nu toch echt herfst aan het worden is. Veel regen vandaag, geen zon. Ik ben altijd een beetje tweeslachtig bij het wisselen van de seizoenen. Ik ben geen echte zonaanbidder, maar ben de zon de afgelopen jaren wel meer gaan waarderen. Het licht en de warmte op je huid, het feit dat je geen drie lagen kleding aanhoeft zodra je naar buiten gaat. Of in mijn huis moet dat eigenlijk binnen ook. Maar goed de winter heeft ook zo z’n charme, denk ik dan maar.

natuur

Het was weer een sociaal weekend, dus veel mensen. Altijd wel leuk en gezellig, maar soms ook wel vermoeiend. Ik heb nu wel weer zin een eind te gaan wandelen in de duinen, de wind om mijn kop te voelen, rond te kijken en foto’s te maken. En ik wil nu ook wel eens een draaihals zien, ze zitten blijkbaar overal.

Ik ben nu eigenlijk vooral op mijn werk achter mijn bureau bezig met natuur. Papieren natuur, dus, en dat is toch een stuk minder leuk. Ook wel heel erg de moeite waard, maar weer op een heel andere manier.

Het is buiten nu ook wel weer de tijd van de spinnen. Ze zitten overal. Een nieuw gebouwde sluis die nog niet in gebruik is genomen, niet ver bij mij vandaan, biedt een goed tehuis aan heel veel spinnen....

Hemmerechts

Ik heb het boek van Kristien Hemmerechts uitgelezen. Weer zo’n boek dat je blijft achtervolgen, en waar ik nog weer naar terug zal grijpen. Het is een vreemd boek, geen simpel verhaal maar meer een soort verslag van gebeurtenissen en gedachten. Soms gaat het alle kanten op, maar het zet wel aan het denken. En er zitten gewoon hele mooie zinnen in. Hemmerechts weet mij altijd wel weer te raken. Ik kan er eigenlijk niet eens zoveel over zeggen, maar ik heb wel zin het boek nog een keer te lezen.

dEUS

Sommige dingen nemen mythische vormen aan omdat ze onbereikbaar lijken. Zelfs redelijk eenvoudige dingen. Zo weet ik dat ik nooit de Beatles live zal zien, dat weet ik in elk geval zeker. Ik heb wel Paul McCartney gezien, dichterbij een Beatles-concert kun je niet komen, denk ik. Ik had niet gedacht Christy Moore ooit nog te zien optreden, maar dat is dan toch vorige maand gelukt. Deze week was het dEUS een bijna onbestaande, bestaande band. Ik ken de muziek, vind lang niet alles mooi, maar sommige dingen juist weer erg mooi. En dat is wat me bij het concert opviel. Ik heb soms staan luisteren met mijn ogen dicht, en omdat de muziek zo hard was kon je die door je hele lijf voelen. Dat was ook wel weer vreemd.

Het was erg druk en warm in de zaal en je had heel weinig bewegingsruimte. Ik voelde me af en toe compleet opgesloten en dan had ik de neiging weg te lopen. Ik stond een tijdje achter een hele lange man, maar die was op een gegeven moment zo aardig mij voor te laten gaan zodat ik redelijk zicht kreeg op het podium. Dat was erg aardig. Bij dit soort staande rock-concerten verbaas ik me toch altijd wel weer over wat er allemaal gebeurt. Sommige mensen zijn enorm toegewijd en kunnen alle nummers meezingen, anderen zijn meegekomen en kijken een beetje verveeld rond. En dan heb je de mensen die vooral het contact met de wereld buiten niet willen kwijtraken en die tijdens het concert aan een stuk door sms-en.

Vanochtend heerlijk vijf kwartier gezwommen. Ik probeer altijd een uur, afhankelijk van de drukte en of ik tijd heb, maar vanochtend was het heerlijk rustig en ik wilde gewoon maar doorzwemmen. Als ik geen afspraak had gehad was ik nog wel langer doorgegaan. Het voelt altijd zo heerlijk ontspannend, het water en de beweging, het is goed voor je conditie en ik heb er veel plezier in. Zo begin je een dag goed, en dat maakt de rest van de dag ook goed. Ik ben vrij veel buiten geweest, heb heerlijk een eind gelopen, op een terrasje een latte gedronken en in het park een boek zitten lezen. Af en toe moet je ook echt vrij nemen op je vrije dag.

Ik ben vandaag precies drie maanden geleden lid geworden van de sportschool, bedenk ik mij net, en daar ben ik nog steeds heel blij mee. Ik deed eigenlijk nooit iets aan sport omdat ik het helemaal niet leuk vond, maar nu moest ik iets gaan doen, omdat mijn conditie steeds minder werd en omdat ik last had van RSI. Toen ik lid werd twijfelde ik er wel over of ik het vol zou houden maar tot nu toe valt het me niet tegen. Soms ga ik braaf trainen en werk ik het vastgestelde programma af, soms hou ik het iets korter, en soms ga ik gewoon een tijd zwemmen. Zo al met al ben ik al vaker geweest dan ik zelf aanvankelijk had gedacht en ik vind het ook wel leuk. Ik heb er ook baat bij want ik voel me fitter en energieker, en ik ben er zelfs van afgevallen. Kortom, ga zo door meisje.

Up on the Roof

Soms is het heel mooi weer en kun je op het dak eten. Dat gebeurt niet zo vaak. Het is wel lekker omdat je daar dan nog wel weer een beetje wind hebt. Op het dak verandert je perspectief, je bent verder van de grond, van de drukte in de stad. Vanaf het dak heb je ook de mooie blauwe luchten en uitzicht over allerlei andere daken. Een andere wereld. En dan een salade, een glas wijn en goed gezelschap, wat wil een mens nog meer?

ATWT

Ik ben een soort fan van “As the World Turns”. Het is een compleet foute Amerikaanse soap, waar ik heerlijk in mee kan gaan af en toe. Je ziet de meest onwaarschijnlijke dingen gebeuren, de ene moord na de andere, iedereen rolt van de ene relatie in de andere en de meeste personages hebben ooit wel eens iets met elkaar gehad. Mensen doen elkaar dingen aan waar je niet aan moet denken, en vallen elkaar later toch weer zonder meer in de armen. Als je erover nadenkt heb je het over een enorm beklemmende en benauwende situatie, maar op de een of andere manier werkt het toch niet echt zo.

Soms kan ik met spanning uitzien naar de volgende aflevering en een tijdje helemaal opgaan in een verhaallijn, maar dan heb ik er op een gegeven moment ook wel weer genoeg van en dan wordt het me te gek. En soms ben ik de foute personages ook echt zat. Het blijft uiteindelijk een soort strijd tussen goed en kwaad en het goed is nu eenmaal een beetje saai. Uiteindelijk blijf je ook jarenlang dezelfde personages volgen, en die veranderen soms van kwaad naar goed en weer terug. Van boosdoener naar slachtoffer. Het is ook altijd prachtig om te zien dat weinig personages echt doodgaan. Vaak is er een ongeluk zonder lichaam zodat het altijd mogelijk blijft op een later moment zo’n personage terug te laten komen. En toch is het leuk.

Rooze

Soms gebeurt er iets wat je blij maakt, iets kleins maar wel iets bijzonders. Er zijn schrijvers die ik volg, waar ik alles van lees en die veel voor mij betekenen. Kristien Hemmerechts is er daar een van. Er is iets in haar boeken wat mij ontroert of onrustig maakt, ik leer ervan. Gisteren zag ik in het raam van de boekhandel een boek van haar dat ik niet kende, en het bleek net uit. Sinds ik geen krant meer heb mis ik dit soort informatie, wanneer komen de nieuwe boeken uit. Dat betekent dat ik er niet meer naar uit kan kijken, maar dat betekent ook dat je dus ineens leuk verrast kunt worden. Ik had een afspraak, en moest doorlopen, maar ik was al blij met het vooruitzicht dat ik een nieuwe Hemmerechts kon halen. Na mijn afspraak ben ik teruggelopen naar de boekhandel en ik heb het boek gekocht. Het is ook zo’n boek dat je wellicht zou kopen ook als je de schrijfster niet kende, door de titel en de vormgeving.

Ik moest eerst nog even mijn vorige boek uitlezen, een boek van Tracey Chevalier over de “ Lady en de Unicorn”. Ook mooi, maar niet zo diepgravend als de boeken van Hemmerechts. Of het zegt mij gewoon minder.

Maar goed, ik ben nu in de Hemmerechts begonnen, maar ik schiet niet zo op. Ik ben al voor de derde keer begonnen omdat er zoveel mooie zinnen in staan. Ik lees eigenlijk altijd het verhaal, ik probeer mee te leven met personages, te begrijpen wat er met hen gebeurt, maar dat lukt me hier maar gedeeltelijk. Ik leef wel mee met de personages, maar het zijn de zinnen, de gedachten tussen alles door die me grijpen. Eigenlijk de gedeeltes die ik misschien in andere boeken snel zou overslaan. Dat vind ik zo grappig. Ik ben een snelle lezer en kan makkelijk in een week vier boeken of meer verslinden, maar met dit boek kan dat niet.

Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren voor ik dit boek uit heb, en of ik het tegen die tijd uit mijn hoofd ken.

Luka

“Exploring the Blue” is een liedje van Luka Bloom. Luka is de man wiens muziek de afgelopen jaren het meest voor mij heeft betekend en die mij het meest heeft geraakt. Christy Moore is zijn oudere broer, door Luka ben ik naar Christy gaan luisteren. Dat is wel grappig omdat ik de laatste tijd vooral naar de oudere broer luister, omdat ik hem eindelijk een keer live heb gezien, en misschien omdat ik nog lang niet al zijn muziek ken en er voor mij nog veel nieuws te ontdekken valt.

Ik weet niet precies waarom ik zo’n fan ben van Luka. Hij maakt mooie liedjes, mooie teksten en melodieën, en hij heeft een warme stem die hij heel goed kan gebruiken. Zijn gitaarspel kan heel mooi en terughoudend zijn, maar ook fenomenaal en overweldigend. Hij is weleens een eenmansband genoemd en dat is hij ook.

Ik heb jaren geleden van een vriend de cd “Turf” gekregen omdat ik die altijd opzetten wanneer ik bij hem thuis was. Dat deed ik eigenlijk omdat ik de cd wel mooi vond, en veel van de andere muziek die die vriend had niet. Maar goed, ik kreeg de cd, draaide die af en toe, vond hem wel mooi maar niet heel bijzonder. Toen ik hoorde dat een collega naar een concert van Luka ging ben ik meegegaan, en toen ik de man live zag en hoorde was ik verkocht. Ik heb alle cds gekocht en ben sindsdien regelmatig naar concerten gegaan. Ik hoor altijd wel weer iets nieuws, er is altijd wel weer iets wat het concert de moeite waard maakt.

Het is wel grappig dat ik nu ook Christy live heb gezien, en weer net zo onder de indruk ben als ik een paar jaar geleden van Luka was. De broers zijn heel verschillend maar hebben dezelfde passie en gedrevenheid, dezelfde integriteit en uitstraling.

“ Exploring the Blue” is om allerlei redenen een bijzonder liedje. Het is zonder meer mooi. Het is het favoriete nummer van de collega die mij meenam naar mijn eerste concert en toen haar vader was overleden werd het nummer gedraaid bij de crematie. Dat maakte indruk.

Jaren geleden had ik een collega, een wat oudere man, en een bijzondere man, Hein. Hij was altijd weer op zoek naar het ultieme blauw. Hij droeg blauwe kleding, had een blauwe perforator en nietmachine op zijn bureau staan, en als hij op straat iets blauws vond nam hij dat mee. Het ging in een doos met een briefje eraan waar en wanneer hij het gevonden had. Hij was een zeiler en zocht altijd tussen de zee en de lucht vanuit de mast het ultieme blauw. Uiteindelijk is Hein verdronken tijdens een zeiltocht op de Noordzee. Dat is iets wat me altijd is blijven bezighouden. Het blauw dat hij zocht is hem fataal geworden. Ik kende Hein helemaal niet zo goed, we werkten niet aan dezelfde projecten, kwamen elkaar wel af en toe ’s ochtends vroeg tegen bij het koffiezetapparaat omdat we altijd allebei vroeg begonnen. Als ik op het werk kwam hoorde ik ergens van achter een muurtje zijn “hallo”. Ik denk nog vaak aan hem.

Tijdens mijn zeiltocht dit voorjaar naar Antarctica en over de zuidelijke Atlantische Oceaan heb ik hier ook vaak aan gedacht. Aan het blauw, het liedje van Luka en ook aan Hein. Antarctica is het continent van het blauw. Je hebt er soms de helblauwe luchten, het blauwe water, alle schakeringen blauw in de ijsbergen, het blauw in de oogring van de Antarctische aalscholvers. Tegelijkertijd zijn er weinig andere kleuren die afleiden van het blauw. Misschien vind je hier wel het ultieme blauw.

Hier vind je ook de ultieme leegte misschien wel. Dagen zeilen over een oceaan zonder een ander schip te zien of een vliegtuig. De hele wereld is besloten in het schip, wat daarbuiten gebeurt is niet relevant.

de feeks

Ik weet niet wat Shakespeare zou vinden van de nieuwe productie van “Temmen van de Feeks” van Toneelgroep Amsterdam. Misschien dat de brallerige, studentikoze sfeer hem wel aan zou spreken, het leven in zijn tijd was ook niet zo beschaafd en elegant. Of er zoveel sex en geweld in zou moeten zitten weet ik niet. De Feeks blijft altijd dubbel. Misschien moet je het inderdaad plaatsen in de tijd waarin het werd geschreven en is dit de plek die de vrouw toen innam, maar ik vraag me dat af. Is Katarina uiteindelijk echt getemd? Er is wel ruimte voor twijfel.

Ik heb tot nu toe alleen producties van het stuk gezien die vol humor zaten, misschien traditioneler, maar ik weet niet precies in welke traditie. Veel van de oude toneelstukken die nog steeds worden gespeeld worden heel respectvol behandeld en dat schiet soms zijn doel voorbij. Maar of dit het nu is weet ik ook niet.

slaap

Slecht geslapen vannacht, ik weet niet precies waarom. Veel draaien, veel denken en uiteindelijk ook veel dromen. Een vreemde droom, die ik me nu nog kan herinneren omdat ik ergens middenin wakker werd. Tegelijk had ik ook het gevoel dat ik dit al eerder had gedroomd. Het was geen leuke droom,

Als je zo slecht slaapt is het vervolgens moeilijk geconcentreerd aan het werk te gaan en goed na te denken bij de dingen die je doet. Veel koffie dan maar.

vakantie

Het is een lange zomer omdat ik dit jaar niet in de zomermaanden op vakantie ga. Ik zie mensen vertrekken en weer terug komen, maar ik ben zelf helemaal niet zo met vakanties en vrije dagen bezig. Misschien dat dat gewoon zo is als je geen plannen hebt en weet dat je niet op stap gaat.

Het is soms wel vreemd om te bedenken dat ik in het voorjaar zo ver weg was. Als ik nu kijk naar de foto’s van de pinguins op Antarctica en de albatrossen op de zuidelijke oceaan kan ik me niet zo goed meer voorstellen dat ik daar ook echt was. Het is letterlijk en figuurlijk heel ver weg. Volgende week is het SAIL in Amsterdam en dan komt het schip hier ook, ik ga er nog even kijken. Ik weet niet of dat leuk is omdat het nu het schip van andere mensen is. Er zullen al weer dingen veranderd zijn en het zal rondom het schip niet zo lekker stil zijn.

Vorige week zag ik een documentaire over Tristan da Cunha, de mensen, de plaatsen. Ik heb de meeste plekken die ze lieten zien ook gezien, waarschijnlijk ook een groot aantal van de mensen. Het is nog steeds zo’n onbereikbaar eiland, zo ver weg en zo weinig verbindingen. Ik begrijp het wantrouwen van de mensen daar wel een beetje als het gaat om weer meer nieuwsgierige buitenstaanders. Een collega vertelde me gisteren dat het eiland sinds kort een eigen postcode heeft, nu kunnen eilanders ook via internet winkelen. De enige reden waarom de postcode nodig was.

Ik heb de afgelopen tijd veel nieuwe muziek gekregen, en ik heb niet eens de tijd of de rust er eens even goed naar te luisteren. Ik luister veel naar Christy Moore, heb kennisgemaakt met Damien Dempsey, maar ook nieuwe cds van Cristina Branco en Piter Wilkens. Mooie dingen. Vandaag vond ik weer een dvd met balletten van het Nederlands Dans Theater, ook heel mooi gemaakt. Het is een fantastische serie zwart-wit balletten gemaakt door Jiri Kylian. Weinig aankleding, vaak heel subtiele bewegingen, zo mooi in alle eenvoud.

Er is altijd zoveel te doen en zo weinig tijd. Ik vind het op dit moment heerlijk om te sporten, om in beweging te zijn, maar omdat ik dat een paar keer per week wil doen is er soms zo weinig tijd voor andere dingen. Het is ook altijd weer regelen en organiseren, soms heb ik daar geen zin in. Het kan ook zo heerlijk zijn om een weekend in een boek te leven zoals met Harry Potter.

spannend

Voor dit weekend had ik niet veel plannen wel er werd wel veel regen voorspeld. Dus een goed moment om me aan de nieuwe Harry Potter te wagen. Eerst nog even moeten zoeken om een exemplaar te vinden, ik denk daar dan altijd weer te laat aan. Ik heb hem wel net uitgelezen en ben er wel een beetje van ondersteboven. Rowling heeft alles wel mooi scherp gezet voor deel 7. Het is dan ook wel weer lekker om een heel weekend in zo’n boek te duiken. Ik ken alle kritiek intussen wel, maar dat maakt me niet zoveel uit. Ik vind het heerlijk spannend en ontspannen lezen.

In het voorjaar heb ik de boeken van Dan Brown gelezen, alle vier, en daar heb ik hetzelfde gevoel een beetje over. Niet de wereldliteratuur waar je nou heel veel wijzer van wordt, maar wel spannende boeken waar je je helemaal in in kunt leven. (rare zin). En dat kan echt heerlijk zijn.

Christy

Afgelopen week heb ik voor het eerst Christy Moore in concert gezien. Twee keer in Paradiso. Ik kende de live-opnamen wel, uit mijn hoofd, want ik was er altijd zwaar van onder de indruk. Nu ik hem ook werkelijk heb gezien ben ik alleen maar meer onder de indruk. Hij was goed bij stem, zong een grote variatie aan liedjes en was zo totaal aanwezig op het toneel. Het waren twee verschillende concerten, hij speelde ook verschillende sets, dus op de tweede avond speelde hij weer nieuwe nummers. Ook letterlijk voor mij nieuwe nummers, liedjes die ik nog niet op de cds heb gehoord.

Toen Christy opkwam kreeg ik wel kippevel, moet ik zeggen. Ik heb zo vaak naar zijn muziek geluisterd, en omdat hij zo lang niet heeft opgetreden had ik me er al bij neergelegd dat ik hem niet zou zien optreden. En nu komt hij gewoon hiernaartoe en kan ik hem zien en live horen zingen. Ik heb altijd wel een bepaald idee gehad over Christy, en dat klopte wel zo ongeveer met de man die ik zag. Een sterke persoonlijkheid, een gevoelsmens, iemand die begaan is met anderen. Ik hou wel van de variatie in zijn werk, de sociaal-politieke liedjes die hij vol overtuiging brengt, de tedere liefdesliedjes, maar ook de heerlijke grappige verhalen die hij vertelt.

Het was heel bijzonder mee te kunnen zingen met “Lisdoonvarna” en “Ride On”, en te horen hoe zo’n hele zaal dat deed. En ik vond het knap hoe hij communiceerde met de zaal.

Ik was op beide avonden met vrienden en dat maakte het extra leuk. Een avond met een Belgische vriend die ik nog niet eens zo lang ken, de andere avond met Duitse vrienden die ik al langer ken en die ik met enige regelmaat bij concerten tegenkom. Ook enthousiast over Christy. De muziek zit nu nog steeds in mijn hoofd.

warm en niet meer

Na een heel warm weekend is het nu weer lekker fris. Zaterdag de hele dag gefietst, heerlijk naar het Naardermeer, maar weer eigenwijs niet ingesmeerd natuurlijk. De afgelopen dagen kon ik niet zoveel vanwege verbrande armen en benen. Je snapt het zelf niet, maar je doet het wel. Gewoon doorfietsen. Wel mooi in het Naardermeer overigens. Vlak voor het kijkscherm was een grote zilverreiger aan het fourageren, mooi om te zien. En allerlei steltlopertjes daar vlak in de buurt.

Nu weer aan het werk, en dat werk blijft zich een beetje opstapelen. Je kunt ook niet het werk van twee mensen doen, maar ik merk dat het me nu gaat storen dat ik alles maar half kan doen. Ik moet ook dingen opzetten die veel tijd kosten en daarvoor is het eigenlijk te rommelig. Het is ook lastig om iets op te zetten voor iemand anders, die het over een maand weer moet overnemen. Waarschijnlijk moet ze het allemaal nog een keer doen. Ook niet heel motiverend.